Φτάσαμε λοιπόν στο τρίτο και τελευταίο μέρος της εμπειρίας μου στη Βαρκελώνη, το “filler part”, όπως το λέω εγώ, γιατί ήθελα να σου μιλήσω λίγο πιο αναλυτικά για δύο παιχνίδια που ξεχώρισα. Δύο εμπειρίες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, που όμως για διαφορετικούς λόγους η καθεμία κατάφερε να μου μείνει.
Παρακάτω λοιπόν θα διαβάσεις για την εμπειρία μου στο 11S, ένα παιχνίδι φόρο τιμής στους ήρωες της τραγωδίας των Δίδυμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου 2001, αλλά και για το Krugger’s Secret, ένα πολύωρο παιχνίδι με διανυκτέρευση στο “στοιχειωμένο” Insomnia Hotel.
Open Mind Escape Rooms | 11S
Πόσο εύκολο είναι να φτιάξεις ένα escape room βασισμένο σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας; Όχι απλά να την αγγίξεις, αλλά να βάλεις τον παίκτη μέσα σε αυτήν, χωρίς να τον φέρεις σε δύσκολη θέση, χωρίς να ξεπεράσεις τα όρια, χωρίς να χάσεις τον σεβασμό; Η απάντηση είναι απλή: δεν είναι. Και κάπου εκεί ξεκινάει το 11S. Ένα παιχνίδι που δεν φοβάται να ακουμπήσει κάτι βαρύ, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε μια πολύ λεπτή γραμμή, ανάμεσα στο παιχνίδι και την πραγματικότητα.
Εδώ θα διαβάσεις τη δική μου εμπειρία και γνώμη. Για να αποφασίσεις αν πέτυχε το σκοπό του, πρέπει να πας να το ζήσεις ο ίδιος.
Στο 11S λοιπόν, μεταφερόμαστε στη μέρα της τραγωδίας των Δίδυμων Πύργων.
Όταν έμαθα για την ύπαρξη αυτού του παιχνιδιού, μου έκανε φοβερή εντύπωση, πρώτα απ’ όλα το γεγονός ότι βρίσκεται στη Βαρκελώνη και όχι στη Νέα Υόρκη, και ακόμα περισσότερο ότι έχει δημιουργηθεί από Ισπανούς και όχι από Αμερικανούς. Όσους ρώτησα πριν το κλείσω αν αξίζει, μου έδωσαν όλοι την ίδια απάντηση: να πάω οπωσδήποτε.
Και έτσι έγινε.
Μπαίνοντας μέσα, μας υποδέχτηκε ο GM μας ντυμένος πυροσβέστης και μας έβαλε στο κλίμα κατευθείαν, με το χιούμορ του, αλλά και με την αυστηρότητα που περιμένεις από έναν επαγγελματία πυροσβέστη. Μας εξήγησε πως είναι η πρώτη μας μέρα στο πυροσβεστικό σώμα της Νέας Υόρκης και ότι η εκπαίδευσή μας ξεκινάει άμεσα. Πρέπει να μπούμε στο κτήριο και να βρούμε τον αρχηγό μας.
Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά… μέχρι που ακούστηκε ένας δυνατός κρότος.
Και μετά όλα άλλαξαν.
Καπνοί, εκρήξεις, συντρίμμια. Δεν ήταν πια εκπαίδευση. Ήταν αγώνας δρόμου. Οι Δίδυμοι Πύργοι είχαν μόλις χτυπηθεί.
Σαν παιχνίδι, το 11S είναι καθαρά διασκεδαστικό. Έχει πολύ περιπετειώδες gameplay, πρωτότυπα σκηνικά και γριφάκια που δένουν όμορφα στη ροή. Αν του έβγαζες την “ταμπέλα” της τραγωδίας και το έντυνες με μια οποιαδήποτε μυθοπλασία, θα στεκόταν άνετα σαν ένα πολύ καλό adventure escape room.
Βρεθήκαμε μέσα σε χαλάσματα, σβήσαμε φωτιές, σκαρφαλώσαμε, συρθήκαμε. Το gameplay δεν έκανε κοιλιά πουθενά. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως, ενώ ρεαλιστικά οι γρίφοι σε μια τέτοια συνθήκη δεν θα έπρεπε να “υπάρχουν”, ήταν τόσο καλά ενσωματωμένοι που λειτουργούσαν σαν γέφυρα ανάμεσα στο ότι παίζεις ένα παιχνίδι και στο ότι ζεις κάτι πολύ πιο βαρύ.
Και κάπου εκεί αρχίζει το δύσκολο κομμάτι.
Το παιχνίδι δεν σε αφήνει να ξεχάσεις τι αναπαριστά. Υπάρχουν στιγμές που σε φέρνει πιο κοντά στο συναίσθημα, που σου θυμίζει ότι αυτό που ζεις είναι βασισμένο σε μια πραγματική τραγωδία που χιλιάδες άνθρωποι βίωσαν.
Και εδώ είναι που, για μένα, πέτυχε.
Η ισορροπία μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας είναι εξαιρετικά λεπτή και στο 11S, κατά τη γνώμη μου, κρατήθηκε σωστά. Ναι, ήξερες ότι παίζεις. Αλλά ταυτόχρονα υπήρχε ένας σεβασμός, μια διακριτικότητα, μια σχεδόν διδακτική προσέγγιση που δεν σε άφηνε να το πάρεις ελαφρά.
Δεν σου πίεζε το συναίσθημα. Δεν προσπαθούσε να σε εκβιάσει. Σε άφηνε να βιώσεις, να νιώσεις όσο θέλεις, και ταυτόχρονα να συνεχίσεις να παίζεις.
Και αυτό είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.
Δεν ένιωσα ποτέ ότι “εκμεταλλεύεται” τον πόνο. Δεν ένιωσα ότι χλευάζει. Αντίθετα, ένιωσα ότι στέκεται με σεβασμό απέναντι σε αυτό που αναπαριστά.
Η εμπειρία κλείνει σε ένα memorial, όπου βλέπεις και μαθαίνεις ιστορίες από εκείνη τη μέρα, ιστορίες που ενδεχομένως να μην έχεις ξανακούσει. Ο GM μας γνώριζε πολύ καλά αυτές τις ιστορίες και ήταν πρόθυμος να μας εξηγήσει, να μας πει περισσότερα, να απαντήσει σε ό,τι ρωτήσαμε.
Και εκεί, για μένα, ολοκληρώνεται αυτό που ξεκίνησε το παιχνίδι.
Με σεβασμό.
Για να φτιάξεις κάτι τέτοιο, πρέπει να κινηθείς πολύ προσεκτικά. Να μελετήσεις, να καταλάβεις, να σεβαστείς. Να ξέρεις πού σταματάει το “παιχνίδι” και πού αρχίζει η πραγματικότητα. Η γραμμή είναι λεπτή και ξεπερνιέται εύκολα.
Θα ήθελα περισσότερα παιχνίδια σαν αυτό;
Και ναι και όχι.
Δεν είναι εύκολο να ισορροπήσεις τον πόνο με τη διασκέδαση. Αλλά είμαι σίγουρα ανοιχτή στο να δω κι άλλους σχεδιαστές να το προσπαθούν, όταν γίνεται με αυτή τη σοβαρότητα.
Γιατί τα escape rooms έχουν τη δύναμη να γίνουν κάτι παραπάνω από παιχνίδι. Να γίνουν βιώματα. Να σε κάνουν να θυμηθείς, να καταλάβεις, να νιώσεις.
Σαν παιχνίδι και σαν εμπειρία, το 11S θα πάρει 5 αστεράκια από εμένα.
Γιατί αυτό που προσπάθησε να κάνει… το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.
⭐⭐⭐⭐⭐
https://openmindroomescape.es/11s-escape-room
Insomnia Hotel | Krugger’s Secret
Μια φορά και έναν καιρό, ένα κρύο μεσημέρι, τρεις φίλοι αποφάσισαν να μπουν σε ένα αμάξι και να πάνε όπου τους πάει το ένστικτο. Οδήγησαν για κάμποση ώρα, πέρασαν από πόλεις και χωριά, ανέβηκαν βουνά, διέσχισαν πεδιάδες και ποτάμια, μέχρι που τους τύλιξε μια βαριά κούραση. Έπρεπε να βρουν κάπου να μείνουν. Και τότε, μετά από μια απότομη στροφή, ξεπρόβαλε μπροστά τους ένα περίεργο οίκημα, με μια ταμπέλα που έγραφε “Insomnia Hotel”. Χάρηκαν. Πολύ. Επιτέλους, ένα μέρος να ξεκουραστούν.
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν… Ίσως τελικά αυτό το ξενοδοχείο να μην ήταν το ζεστό καταφύγιο που περίμεναν.
Πάρκαραν, πήραν τις βαλίτσες τους και πλησίασαν την είσοδο. Ένας παγωμένος αέρας τούς διαπέρασε, ένα μαύρο σύννεφο σκέπασε τον ήλιο και μέσα σε δευτερόλεπτα τα πάντα σκοτείνιασαν, ενώ άρχισε ένα επίμονο ψιλόβροχο.
«Ευτυχώς που βρήκαμε το ξενοδοχείο», είπε ο ένας, «φαίνεται πως το πάει για καταιγίδα», και οι άλλοι συμφώνησαν. Η πόρτα όμως ήταν κλειδωμένη. Χτύπησαν απαλά το τζάμι. Σιωπή. Ξαφνικά, η κουρτίνα άνοιξε και πίσω της εμφανίστηκε μια φιγούρα… περίεργη, ακίνητη. Τα μάτια της σχεδόν νεκρά, αλλά ταυτόχρονα αφύσικα ζωντανά. Τους κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και με μια αργή κίνηση ξεκλείδωσε την πόρτα.
«Καλωσήρθατε», τους είπε. «Σας περιμέναμε».
Πάγωσαν. «Πώς ήξερε ότι θα έρθουμε;» σκέφτηκαν, αλλά ήταν πολύ κουρασμένοι για να το αναλύσουν. «Είμαι ο Σεμπάστιαν», συνέχισε.
«Καλωσήρθατε στο Insomnia Hotel».
Και κάπως έτσι ξεκίνησε η μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής μας!
Εγώ, ο Άλεξ και η Αθηνά, εκείνο το βράδυ, θα γνωρίζαμε την οικογένεια Krugger, μια οικογένεια παράξενη, σκοτεινή, απρόβλεπτη.
Ο Σεμπάστιαν μας εξήγησε τους κανόνες του ξενοδοχείου: μπορούσαμε να πάμε όπου θέλουμε, με ελάχιστους περιορισμούς, αρκεί στις 8 το βράδυ ακριβώς να είμαστε στην τραπεζαρία. «Δεν πρέπει να χάσετε το δείπνο», μας είπε με μια ηρεμία που μόνο καθησυχαστική δεν ήταν. Μας έδωσε το κλειδί του δωματίου και μας ευχήθηκε καλή διαμονή. Ανεβαίνοντας τη σκάλα νιώσαμε κάτι περίεργο, μια ανεξήγητη οικειότητα μαζί με μια ανατριχίλα που ανέβαινε αργά στη σπονδυλική μας στήλη. Ο διάδρομος ήταν υποφωτισμένος, ο διάκοσμος βαρύς, και η σιωπή σχεδόν εκκωφαντική.
Φτάσαμε στο δωμάτιο. Ο Σεμπάστιαν μας είχε προειδοποιήσει πως κάποτε εκεί γίνονταν πειράματα, αλλά δεν καταλάβαμε τι εννοούσε μέχρι που ανοίξαμε την πόρτα. Κρεβάτια δεμένα με βαριές αλυσίδες, εργαλεία παντού και σημάδια που δεν άφηναν περιθώριο παρερμηνείας. Για να ξεκουραστούμε, έπρεπε πρώτα να… παίξουμε!
Λουκέτα, γρίφοι και μηχανισμοί μάς εμπόδιζαν ακόμα και από το να χρησιμοποιήσουμε βασικά πράγματα μέσα στο δωμάτιο. Τίποτα δεν ήταν απλό. Καταφέραμε όμως να τα λύσουμε όλα, να ξεκλειδώσουμε κάθε τι και επιτέλους να πάρουμε μια ανάσα.
Η ώρα όμως είχε περάσει. Πλησίαζε 8. Και ο Σεμπάστιαν είχε γίνει ξεκάθαρος. Βγήκαμε στον διάδρομο και, έχοντας λίγο χρόνο, είπαμε να εξερευνήσουμε το ξενοδοχείο. Σκιές κινούνταν στους διαδρόμους, μορφές περνούσαν δίπλα μας χωρίς να μιλούν, αλλά τα βλέμματά τους σε διαπερνούσαν. Βρεθήκαμε σε ένα playroom, όπου άλλοι ένοικοι έμοιαζαν να ζουν μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα… γέλια, μπιλιάρδο, arcade, χαλαρές κουβέντες. Σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Και όμως… κάτι δεν πήγαινε καλά.
Το ρολόι έδειξε 8 και κατεβήκαμε όλοι στην τραπεζαρία. Κάθε δωμάτιο στο δικό του τραπέζι, τα φώτα χαμηλά και η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Ο Σεμπάστιαν εμφανίστηκε ξανά και με σταθερή φωνή μάς εξήγησε πως τα πιάτα που θα σερβίρονταν ήταν αφιερωμένα στην οικογένεια Krugger. Ο πατέρας, η μητέρα, η κόρη, ο αδερφός… Κάθε πιάτο και μια ιστορία, κάθε γεύση και ένα κομμάτι από τον χαρακτήρα τους. Και τότε… οι μορφές που πριν περιπλανιόντουσαν στους διαδρόμους ήρθαν στο τραπέζι. Μαζί μας. Μας μιλούσαν, μας αποκάλυπταν πράγματα, σαν να προσπαθούσαν να μας προειδοποιήσουν για κάτι που ερχόταν. Κάτι σκοτεινό.
Ήρθε το τελευταίο πιάτο. Το επιδόρπιο. Ένα παιχνίδι. Και τότε… σκοτάδι. «Η οικογένεια είναι εδώ! Τρέξτε στα δωμάτιά σας! Αν δείτε την πρόσκληση κάτω από την πόρτα, η μοίρα σας είναι σφραγισμένη. Πρέπει να επιβιώσετε μέχρι τα μεσάνυχτα!» Πανικός. Τρέξιμο. Και μετά σιωπή. Μέχρι που ήρθε η πρόσκληση.
Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται εύκολα. Για τις επόμενες δύο ώρες υπήρχε μόνο ένα πράγμα: επιβίωση. Το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε έναν ζωντανό λαβύρινθο, γεμάτο κρυφά περάσματα, σκοτεινές γωνίες και παρουσίες που καραδοκούσαν παντού. Τρέχαμε, κρυβόμασταν, αποφεύγαμε, δοκιμαζόμασταν, με την αδρεναλίνη να έχει χτυπήσει κόκκινο. «Μη χωριστείτε», «μη μείνετε μόνοι», φράσεις που ακούγονταν ξανά και ξανά, ενώ οι μορφές γίνονταν όλο και πιο επιθετικές. Και εμείς, όλο και πιο αποφασισμένοι. Θα τα καταφέρουμε. Θα βρούμε έξοδο. Θα επιβιώσουμε.
Και τα καταφέραμε.
Και ακόμα τώρα που σου γράφω, νιώθω την αδρεναλίνη εκείνης της στιγμής.
Το βράδυ κοιμηθήκαμε στο ίδιο δωμάτιο που λίγες ώρες πριν προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε. Το πρωί άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα έναν κατακόκκινο διάδρομο, το ίδιο ανατριχιαστικό, το ίδιο πανέμορφο.
Κοιμήθηκα σε ένα στοιχειωμένο ξενοδοχείο και, αν με ρωτάς, θα έμενα εκεί για πάντα!
Φύγαμε από το Insomnia Hotel με μια υπόσχεση: ότι θα επιστρέψουμε. Γιατί κάποια πράγματα… αξίζει να τα ξαναζήσεις.
Παρέα με το Londium στην κορυφή για μένα, θα πάρει 6 στα 5 αστεράκια, σαν συνολική εμπειρία!
¡Hasta el próximo viaje! ¡Sigue escapándote!
⭐⭐⭐⭐⭐
https://www.insomniacorp.com/escapes/secreto-krugger
