Silent Hill, μία σειρά θρύλος η οποία όχι απλά έχει αφήσει ιστορία στη βιομηχανία του gaming, αλλά έχει αλλάξει τα δεδομένα του ψυχολογικού τρόμου και έχει θέσει τόσο γερά θεμέλια που όσο κι αν έχουν προσπαθήσει πολλοί να τα χρησιμοποιήσουν σαν βάσεις, ακόμα δεν μπορούν να αποδόσουν αυτό το είδος τρόμου με τον τρόπο που το κάνει αυτό το franchise. Σίγουρα υπάρχουν και κάνα δυό μελανά κεφάλαια στη σειρά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το Silent Hill είναι με διαφορά ο βασιλιάς του αρρωστημένου και ξεχωριστού αυτού τρόμου. Αλλόκοτος τρόμος ο οποίος δεν βασίζεται σε φθηνά jumpscares και κυνηγητό, αλλά ριζώνει βαθιά κάτω από το πετσί σου, σε κάνει να νιώθεις ευάλωτος και αποτελεί καθρέφτη του εαυτού σου, προβάλλοντας τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
Έπειτα απο την τεράστια επιτυχία του remake του Silent Hill 2, πάνω απο μία δεκαετία μετά η Konami επιστρέφει με το Silent Hill f, ως την καινούργια προσθήκη της σειράς, αλλάζοντας τελείως όσα ξέραμε. Αφήνουμε λοιπόν πίσω μας το Αμερικάνικο setting και μεταφερόμαστε στην Ιαπωνία του 1960, σε μία κωμόπολη που ακούει στο όνομα Ebisugaoka, μία πολύ έξυπνη ονομασία η οποία στα ιαπωνικά μεταφράζεται σε “Vigilant Hill”,κάνοντας τον παραλληλισμό πως είναι η αντίστοιχη ομιχλώδης πόλη σε ιαπωνικό setting.
Παίρνουμε τον ρόλο της Hinako, η οποία όπως γίνεται γνωστό απο τη πρώτη στιγμή του παιχνιδιού, έχει μεγαλώσει σε ένα πολύ τοξικό οικογενειακό περιβάλλον, με έναν κακοποιητικό πατέρα και μία μητέρα η οποία το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ανέχεται και να δικαιολογεί τις εκρήξεις θυμού του. Το ταξίδι της Hinako λοιπόν είναι επίπονο, βίαιο ψυχολογικά και σίγουρα έχει στιγμές που θα φανούν too much για αρκετό κόσμο. Θίγει πολύ σοβαρά θέματα, αρκετά επίκαιρα, και πιστέψτε με, όταν τα θίγει το κάνει με πολύ ωμό τρόπο. Οπότε για όσους αναρωτιέστε και έχετε δεύτερες σκέψεις, ΝΑΙ είναι ένα καθαρόαιμο Silent Hill, ακριβώς όπως τα παλιά. Το μόνο που διαφέρει είναι η αισθητική του, λόγω setting, παρόλαυτα υπάρχουν αρκετές αναφορές στους προκατόχους του, πράγμα το οποίο το κατατάσει στο ίδιο “σύμπαν” με τα προηγούμενα.
Η ιστορία του είναι εκπληκτική, με ανατροπές που δεν περιμένεις, αν και βέβαια για να έχεις την πλήρη εικόνα σίγουρα θα χρειαστεί να κάνεις όλα τα endings (τέσσερα στο σύνολο), με το τέταρτο να αποτελεί και το true ending. Δεν θα σας πω ψέματα: Κάνοντας και το τελευταίο και ολοκληρώνοντας το παιχνίδι 100%, ήθελα να αρχίσω καινούργιο playthrough, παρόλο που δεν έμενε πλέον κάτι άλλο, γιατι ακόμα και μετά απο τέσσερα runs, ένιωθα οτι θέλω να συνεχίσω να παίζω.
Στον τεχνικό τομέα το παιχνίδι είναι πανέμορφο. Κρυστάλλινη εικόνα, πεντακάθαρα γραφικά, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και ήχος καθώς και design που κάνει την πόλη να φαίνεται σαν πραγματική, παρόλο που είναι άδεια απο κόσμο και πνιγμένη στην ομίχλη.
Δυστυχώς υπάρχουν και αρνητικά στο πακέτο, με το μεγαλύτερο απο αυτά να είναι το combat system. Ενώ η λογική και η βάση του είναι πάρα πολύ καλή, χωλαίνει δυστυχώς στην εκτέλεση, πολύ αργό και καταντάει κάπως ενοχλητικό ανα στιγμές, βέβαια δεν ενοχλεί σε βαθμό που να χαλάει την εμπειρία. Άλλωστε δεν είναι το selling point του παιχνιδιού. Θα μπορούσε σίγουρα πάντως να ειναι πιο smooth και προσεγμένο.
Στο κομμάτι του ήχου έχουμε την επιστροφή του θρύλου Akira Yamaoka, με ένα υπέροχο, ιδιαίτερο αποτέλεσμα, που βέβαια δεν αγγίζει την αρρώστια της δουλειάς του σε προηγούμενους τίτλους. Παρόλαυτα είναι απόλυτα ιδιαίτερο και ταιριαστό σαν σύνολο. Τα voice overs κατά τη γνώμη μου είναι must να τα βάλετε στα ιαπωνικά, όπως και προορίζεται, καθώς οι original voice actors του παιχνιδιού έχουν δώσει πόνο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να καθησυχάσω όλους τους παλιούς φανς λέγοντας πως αν εχετε αμφιβολίες, μην το σκέφτεστε καν, απλά παίξτε το παιχνίδι και μόνο κερδισμένοι θα βγείτε. Όσο για όσους δεν έχουν κάποια επαφή με τη σειρά, καλώς ήλθατε στον κόσμο του Silent Hill.
