Το δωμάτιο/event που έφερε τα πάνω κάτω στην κοινότητα των escape rooms και που πήρε το meta gaming και το έκανε σενάριο, ολοκληρώνει τον κύκλο του μετά από τέσσερις επιτυχημένους μήνες. Θα θυμόμαστε το Santa Gunada σαν ένα μικρό poke στην κοινότητα, αλλά και σαν το Scary Movie των escape rooms.
Πάντα θεωρούσα ότι ο αυτοσαρκασμός είναι η ανώτερη μορφή χιούμορ. Χαρακτηριστικό ευφυών ανθρώπων. Μόνο αν κάποιος τα’χει καλά με τον εαυτό του μπορεί να αναφερθεί σε αυτόν σατιρίζοντάς τον. Όπως οι άνθρωποι, έτσι και τα παιχνίδια (ή τα δωμάτια αν θέλετε) που δεν παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά στα σοβαρά είναι αυτά που τελικά προκαλούν το περισσότερο γέλιο.
Χθες παίξαμε το Santa Gunada, λίγο πριν ρίξει αυλαία για πάντα (;) και περάσαμε 90 λεπτά διασκέδασης και απίστευτου γέλιου. Όχι μόνο δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα, αλλά άνετα θα μπορούσαμε να παίζουμε για άλλο τόσο. Αν και ήξερα περίπου τι θα συναντήσουμε γιατί τα spoilers δίνουν και παίρνουν μεταξύ των παικτών, η τελική αντίδραση που είχα ακόμα κι όταν έβλεπα αυτά τα λίγα spoilers ήταν να με πάρουν τα γέλια.
Στα 90 αυτά λεπτά είδαμε τρομακτικούς κλόουν, καλόγριες με χαλασμένα αλυσοπρίονα, νεκρά κοριτσάκια, τραπέζια με τελετές seance, χαλασμένα POS. Είδαμε πεντάστερες βαθμολογίες, facebook groups, τοξικούς παίκτες και παίκτες αγγούρια, ξένους enthusiasts. Και φυσικά, TERPECA. Πολύ TERPECA! Όλα τα παραπάνω ενσωματωμένα όχι μόνο στο περιβάλλον αλλά και στους γρίφους. Και δεν μιλάμε για γρίφους λογικής “πάρε-βάλε”, αλλά για puzzles που θέλουν τη σκέψη τους.
Κάποιος που δεν ανήκει στην κοινότητα ίσως δεν πιάσει όλες τις αναφορές και τα αστεία που σου δίνει το δωμάτιο, αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Στη δική μας τετράδα τα δύο άτομα δεν είχαν ιδέα για πολλά από αυτά που διάβαζαν ή έβλεπαν, αλλά μόλις τους εξηγούσαμε σε τι αναφέρονται ξεσπούσαν σε γέλια. Και στην τελική, ούτε ένα δωμάτιο να μην έχεις παίξει, δε γίνεται να μη γελάσεις όταν μια δαιμονισμένη καλόγρια σε προκαλεί να χορέψεις μαζί της τσιφτετέλι.
Μου είναι αδύνατον να σκεφτώ κάποιον που θα μπορούσε να προσβληθεί μέσα από ένα τέτοιο δωμάτιο, γιατί ναι μεν το Santa Gunada σατιρίζει την κοινότητα και τον κλάδο εν γένει, τραβάει όμως τις δικές του γραμμές. Δεν προσβάλει, δεν μειώνει. Και προσωπικά αν ήμουν ιδιοκτήτης εταιρείας, αλήθεια θα στεναχωριόμουν αν δεν είχα τη δική μου “αναφορά” μέσα στο παιχνίδι.
Στο δωμάτιο αυτό δεν είδαμε τα jaw-dropping ή polished σκηνικά φυσικά, αλλά αυτό όχι μόνο δε μας πείραξε, αλλά το προσπεράσαμε αμέσως. Πώς θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλωστε, εφόσον η Raven ακολουθεί μια διαφορετική φιλοσοφία σε σχέση με τα παιχνίδια της. Η εταιρεία φτιάχνει δωμάτια-events διάρκειας 3-4 μηνών. Έπειτα τα “γκρεμίζει” και φτιάχνει άλλα στη θέση τους. «Βαριέμαι γρήγορα», μας είπε ο Χρήστος στο after game (ξέρετε, αυτό που “μισούν” όλοι οι owners). «Με το που ξεκινώ να φτιάχνω κάτι νέο, αμέσως ενθουσιάζομαι».
Όλα χρειάζονται στον χώρο. Και τα δωμάτια υπαρπαραγωγές, και ο τρόμος, και τα 500 τ.μ. και τα στοιχειωμένα σπίτια και μοναστήρια. Αλήθεια, όλα. Ωστόσο, το Santa Gunada είναι η απόδειξη πως το μεγάλο budget δεν είναι πάντα απαραίτητο για να φτιάξεις κάτι που θα πιάσει. Κάποιες φορές χρειάζεται μόνο μια καλή ιδέα, σωστή αντίληψη, χιούμορ και ταλαντούχοι ηθοποιοί.
Όμως η Raven, μας θύμισε και δύο ακόμη πράγματα μέσα από αυτό το event: Πρώτον, πως η τοξικότητα που ξεπροβάλει πότε πότε στην κοινότητα και μας καταπίνει λίγο πολύ όλους θέλοντας και μη, μπορεί να εκτονωθεί και να αποδομηθεί μόνο μέσα από το χιούμορ και τη σάτιρα. Και το δεύτερο, το πόσο ανάγκη έχει αυτός ο χώρος απο κωμωδίες! Μέσα σε μια βιομηχανία που βρίθει από τρομακτικές καλόγριες, serial killers και…τρομακτικούς διαδρόμους, ο δαίμονας με το strap-on δεν είναι μόνο το comic relief που χρειαζόμαστε, αλλά απόδειξη ότι, καμιά φορά, ο καλύτερος εξορκισμός γίνεται με γέλιο και γερό, πολύ γερό τρολάρισμα.
