Όταν το Netflix και οι streaming πλατφόρμες δεν είχαν μπει ακόμα σε όλα τα σπίτια (τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα) το binge watching ξεκίνησε με δύο σειρές, εκεί γύρω στο 2004-2005: Το Lost και το Prison Break.
Ειδικά στην περίπτωση του δεύτερου, θυμάμαι να κάθομαι με την παρέα μου και να βλέπουμε τα επεισόδια σε μορφή μαραθωνίου, καθώς η συγκεκριμένη σειρά είχε τέτοιο ρυθμό που κάθε επεισόδιο που τελείωνε σε άφηνε να κρέμεσαι κυριολεκτικά από τη θέση σου. Το «έλα, ένα ακόμα» σε έφτανε τελικά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και αλήθεια, δε φημίζομαι για άνθρωπος που θυσίαζε ποτέ εύκολα τον νυχτερινό του ύπνο. Ούτε καν τότε, στα early 20s μου.
Όταν στα μέσα Δεκέμβρη κάναμε το επεισόδιο μαζί με τον Μίλτο για τα Escape Rooms που άνοιξαν το 2025, ανάμεσα σε αυτά που αναφέρθηκαν ήταν και το Prison Break της Knock Out, το οποίο έχει επιμεληθεί ο ίδιος. Παρόλο που ο τίτλος αμέσως με παρέπεμψε στη γνωστή τηλεοπτική σειρά, δεν είχα κάνει τη σύνδεση μέχρι που μου το επιβεβαίωσε ο Μίλτος.
Το παιχνίδι κινείται στην κατηγορία “γρίφοι/δράση/ψυχολογικός τρόμος”, δίνοντας έμφαση κυρίως στα δύο πρώτα, εκτός αν η παρουσία ενός οργισμένου δεσμοφύλακα σας παραλύει από φόβο. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι, το παιχνίδι προσφέρει κι άλλες “παρουσίες” που προκαλούν φόβο (και αρκετά jump scares), ωστόσο αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας, καθώς οποιαδήποτε άλλη αναφορά θα αποτελούσε spoiler.
Το δωμάτιο σε βάζει αμέσως στο κλίμα, με τον ηθοποιό να σε υποδέχεται και να καλείσαι να συμμετέχεις στο role-playing από το πρώτο δευτερόλεπτο, καθώς δεν παρακολουθείς απλώς, αλλά υπάρχει διάδραση με τους ηθοποιούς.
Στο κομμάτι των puzzles (δια χειρός Μιλτιάδη Μπάλλα), θα συναντήσετε γρίφους με άμεσες αναφορές στη σειρά (πλατύ χαμόγελο σε κάθε τέτοιον) με όλα τα επίπεδα δυσκολίας, από αρκετά εύκολους που βασίζονται περισσότερο στη μνήμη ή στην παρατηρητικότητα, μέχρι πιο δύσκολους που θα πρέπει να συνδυάσετε στοιχεία ή να κάνετε υπολογισμούς. Ταυτόχρονα, δε λείπουν τα tasks. Ίσως να ήθελα λίγο λιγότερα λουκέτα και κλειδιά, που παρόλο που θεματικά δείχνουν να ταιριάζουν, από άποψη gameplay δεν προσφέρουν κάτι καινούργιο.
Μιλώντας για το gameplay, είναι γρήγορο και σας κρατά δραστήριους και “on edge” σχεδόν σε όλη τη διάρκεια. Δε λείπουν τα μπρος-πίσω, τα οποία εξυπηρετούν την πλοκή, με κάποιες απροσδόκητες…συναντήσεις στο διάβα σας.
Υπάρχει μια ελαφριά σωματική επαφή, η οποία ταιριάζει με το θέμα του δωματίου. Προσωπικά ήταν εντός των ορίων μου, τα οποία είναι αρκετά αυστηρά και φτάνουν μέχρι το σημείο του “σε γραπώνω και σε οδηγώ κάπου”. Αλλά κάτι παραπάνω από αυτό θα μου ήταν δυσάρεστο. Αυτό είναι θέμα καθαρά προσωπικής προτίμησης, καθώς γνωρίζω ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που “διψάει” για κάτι πολύ περισσότερο από το να σε σπρώχνει κάποιος μέσα σε ένα κελί.
Στο κομμάτι του acting, οι ηθοποιοί κάνουν εξαιρετική δουλειά και στα cinematic sequences θα παρακολουθήσετε εύστοχα χορογραφημένες σκηνές. Μία από αυτές με έκανε να φοβηθώ ότι θα χτυπήσουν, αλλά τα παιδιά έχουν κάνει άπειρες πρόβες, όπως μας είπαν. Ενδεχομένως κάποιοι να βρουν “ενοχλητικές” τις σκηνές που θα παρακολουθήσουν καθώς γίνεται προσομοίωση ξυλοδαρμού, αλλά μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε σε φυλακές.
Τα σκηνικά είναι εξαιρετικά για το εν λόγω theme, και παρότι ο συνολικός χώρος του παιχνιδιού δεν μοιάζει τεράστιος, έχουν κάνει σωστή χρήση των τετραγωνικών μέτρων και έχουν ενσωματώσει αρκετά δωμάτια που ανοίγουν μπροστά σας ενώ περιμένετε πως δεν έχει κάτι άλλο. Φυσικά υπάρχουν κελιά, περάσματα (ειδικά ένα από αυτά, πανέξυπνο), σκαρφαλώματα, σκυψίματα και διάδρομοι στους οποίους καλείστε κάποιες φορές να τρέξετε.
Στο σημείο αυτό να θυμίσω σε όσους προσωρινά το ξεχνούν πως μιλάμε για escape room. Μην περιμένετε να δείτε κάποια τεράστια πτέρυγα φυλακής όπως στην τηλεοπτική σειρά. Το λέω γιατί στο after game ακούσαμε για διάφορες παράλογες απαιτήσεις και προσδοκίες παικτών. Είναι ένα αξιοπρεπές δωμάτιο που, ακόμα κι αν δεν έχει την αίσθηση “υπερπαραγωγής”, (έτσι όπως την έχουμε συνηθίσει τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια) προσφέρει άπλετο fun και μερικούς πολύ ευρηματικούς γρίφους. Αν βάλουμε μέσα στη συνάρτηση ότι τα παιδιά ολοκλήρωσαν το δωμάτιο μέσα σε μόλις τρεις μήνες, μιλάμε μάλλον για επίτευγμα.
Πριν κλείσω, θέλω να κάνω και μια ιδιαίτερη μνεία στον ιδιοκτήτη του δωματίου, τον Χρήστο. Παρότι το δωμάτιο λειτουργεί ήδη από τον Οκτώβριο, δε δίστασε να μας ζητήσει feedback και τυχόν προτάσεις για βελτιώσεις, καθώς θέλει όπως είπε το δωμάτιο να βελτιώνεται συνεχώς, μένοντας φυσικά πιστό στο αρχικό του όραμα. Μάλιστα, κάποιες προτάσεις που του είπαμε ώστε να ενισχυθεί το RP κομμάτι μας είπε πως τις είχε ήδη σκεφτεί κι ο ίδιος κι έχει σκοπό να τις ενσωματώσει άμεσα. Είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι ιδιοκτήτες είναι πραγματικά ανοιχτοί στο να ακούσουν σχόλια.
Το Prison Break δεν είναι μόνο μια ωδή στην αγαπημένη σειρά των 00’s, ούτε κάτι που δημιουργήθηκε απλώς για να χρησιμοποιήσει τη νοσταλγία ως μηχανισμό. Κι ας σου δίνει απλόχερα τα Easter Eggs. Είναι ένα δωμάτιο που φτιάχτηκε για να μας θυμίσει ότι σε μια εποχή που αυτό το χόμπι τείνει να μεταμορφωθεί σε κάτι διαφορετικό, το “escape” μπροστά από το “room”, μπορεί να είναι ακόμα κάτι κυριολεκτικό. Αν σε αυτή την προσπάθεια, με κάνεις να αισθανώ και λίγο σαν τον Michael Scofield, με έχεις πείσει ήδη.
