Μην έχοντας παίξει το Pandemonium – για το οποίο έχω ακούσει πολλά -, έσπευσα να παίξω το Lunacy! Το δωμάτιο του “coming soon” που έχει συζητηθεί τόσο καιρό ίσως περισσότερο από κάθε άλλο δωμάτιο. Από δωμάτιο με έντονη σωματική επαφή -> σε δωμάτιο ψυχολογικού τρόμου. Η ιδέα του να μπλέκεις στοιχεία που συνδέονται με χαρούμενες στιγμές για να αποδόσεις κάτι τρομακτικό συνήθως πιάνει…και πιάνει και καλά! Έχοντας παίξει το Luna Park της Great Escape στη Θεσσαλονίκη (στο οποίο είχα περάσει φανταστικά) και γνωρίζοντας πως στα νέα δωμάτια – συνήθως – πέφτει μεγάλο budget είχα κι εγώ υψηλές προσδοκίες για το δωμάτιο.
Μία μέρα πριν την κράτηση θυμήθηκα ένα κομμάτι του πολυαγαπημένου μου παιχνιδιού Silent Hill 3, το Amusement Park. Το Luna Park στο Silent Hill 3 δεν ήταν απλώς ένα «στοιχειωμένο» λούνα παρκ· ήταν μια καθοδική σπείρα ωμού τρόμου, μια εμπειρία που σε ξεγύμνωνε ψυχολογικά. Από τη στιγμή που περνούσες την είσοδο, ένιωθες πως κάτι δεν πήγαινε απλώς στραβά, ένιωθες πως δεν έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί. Οι παιδικές μελωδίες ακουγόντουσαν παραμορφωμένες, σαν να είχαν σαπίσει με τον χρόνο, μετατρέποντας τη χαρά σε ειρωνεία. Ο τρόμος δεν ερχόταν με jumpscares. Ερχόταν αργά, βασανιστικά. Κάθε βήμα ακουγόταν υπερβολικά δυνατό, κάθε σκιά έμοιαζε να κινείται ελάχιστα περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ο παίκτης δεν ένιωθε κυνηγημένος, ένιωθε παγιδευμένος. Και σκέφτηκα “αυτό θέλω να νιώσω αύριο “!
Το ένιωσα; Όχι!
Πέρα από μερικά τεχνικά ζητήματα, τα οποία μπορεί να συμβούν στον οποιοδήποτε, το gameplay ήταν έτσι που ένιωσα πως κάποια στοιχεία μπήκαν απλά για να μπουν. Η εκτέλεση όλων των εμφανίσεων ήταν άρτια αλλά το κομμάτι του τρόμου πέραν του ότι δεν με κέρδισε, λίγο πριν το φινάλε οριακά με απογοήτευσε. Και το λέω με κάθε ειλικρίνεια. Είμαι σίγουρη πως ο μέσος παίχτης που θα περάσει την πόρτα του Lunacy θα τρομάξει. Θα πεταχτεί, σε μερικά σημεία θα ανεβάσει παλμούς και μπορεί και να μην “έχει μυαλό να λύσει”. Αυτό απλά δεν λειτούργησε σ’εμένα και σίγουρα οι προσδοκίες που είχα λόγω του reference που προανέφερα με έκαναν να περάσω καλά μεν αλλά να μην το ξεχωρίσω όπως πίστευα…ή τουλάχιστον όπως ήλπιζα.
Από την άλλη, έμεινα ευχαριστημένη από τον χώρο, την ροή του παιχνιδιού και τους γρίφους. Μερικοί γρίφοι, ή βασικά…μερικά tasks, ήταν πολύ διασκεδαστικά, με δική τους ταυτότητα που σίγουρα σε ενθουσιάζουν και σε κάνουν να θες να ασχοληθείς. Πιστεύω πως ακόμα και άτομα που δεν λύνουν γρίφους, θα θέλουν να συμμετέχουν. Μία έμπειρη ομάδα σίγουρα θα βγει νωρίτερα αλλά χωρίς να νιώσει πως της έλλειπε κάτι και μία πιο άπειρη ομάδα θα μπορέσει να το βγάλει χωρίς να κουραστεί, με τις σωστές βοήθειες.
Ο χώρος σαν χώρος είναι σίγουρα προσεγμένος, με πολύ ωραία props, με ένα κομμάτι που το έχουμε ψιλοδεί σε άλλες παραλλαγές αλλά εδώ σίγουρα είναι η πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια. Παράλληλα, η μουσική δένει ωραία με το κλίμα, και μερικά ηχητικά εφέ σε συνδυασμό με το παίξιμο φώτων σε ορισμένα σημεία, δίνουν ένα πολύ καλαίσθητο αποτέλεσμα.
Η ιστορία δινόταν ωραία μέσω των στοιχείων στο δωμάτιο αλλά και των καλοδουλεμένων κινηματογραφικών. Τα “κάδρα” των κινηματογραφικών ήταν άνετα και παρόλο που ήμασταν ομάδα των πέντε ατόμων δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα στην παρακολούθηση αλλά ούτε και γενικότερα στο gameplay. Αντέχει χωροταξικά την πεντάδα. Σίγουρα θα πρότεινα τετράδα για καλύτερη εμπειρία, όπως σχεδόν σε όλα τα δωμάτια τρόμου.
Περνώντας στην τιμή του δωματίου, κρατάει την νέα τάση των περισσότερων νέων τρομοδωματίων. Κατά την ταπεινή μου άποψη, θεωρώ πως θα μπορούσε να είναι κάπως πιο χαμηλά για να μπορέσω να δικαιολογήσω 100% την τιμή του…συγκρίνοντάς το- αναπόφευκτα – και με άλλα καινούργια δωμάτια.
Θεωρώ λοιπόν κακό το Lunacy; Σε καμία περίπτωση. Είναι ένα καλοστημένο escape room, με πολύ καλό performance, ευχάριστα tasks / γρίφους και ωραίους χώρους. Δεν είναι το Luna Park που πίστευα πως θα με στοιχειώσει, αλλά ένα δωμάτιο που σίγουρα πέρασα καλά.
Όπως έχει φανεί πολλές φορές, κάτι που ίσως κάποιος έκανε και ήταν καινοτομία, πλεον να είναι το στάνταρ. Και όταν κάτι γίνεται trend, χάνει την μαγεία του.
Ίσως αυτό είναι που ψάχνουν οι παίκτες. Είτε πρόκειται για παίκτες σαν εμένα, που δεν τρομάζουν εύκολα και χρειάζονται κάτι παραπάνω από 26 jump scares, είτε για εκείνους που έχουν παίξει 300-400-500 δωμάτια και τα έχουν «δει όλα» και δεν τους ενθουσιάζει τίποτα: Να βιώσουν κάτι που θα θυμούνται. Κάτι που θα τους κολλήσει στο μυαλό και δεν θα είναι “απλά καλό “!
