Λοβκραφτικές επιρροές, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μυστικές αιρέσεις, κινηματογραφικές ανατροπές, βαθιά ιστορία, εκπληκτικά σκηνικά, μοναδικές καινοτομίες. Και πάνω απ’όλα η διαρκής προσπάθεια του Lockhill να εισάγει νέα στοιχεία και φρέσκες προτάσεις στον χώρο, μια προσπάθεια που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η εταιρεία που έφτιαξε ένα μικρό βικτωριανό χωριό στον 3ο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας στο Μεταξουργείο και έφτασε σε λίγα χρόνια να αναδειχθεί το καλύτερο escape room του κόσμου, κλείνει αυτόν τον μήνα 11 χρόνια λειτουργίας.
Ας κάνουμε μαζί μια μεγάλη αναδρομή σε όλα όσα μας έχει προσφέρει η εταιρεία ανά τα χρόνια και να δούμε τι είναι αυτό που έκανε το Lockhill να φτάσει το 2022 στην κορυφή του κόσμου, αλλά και τι να περιμένουμε στο μέλλον.
Ο άνθρωπος πίσω από το δωμάτιο
«Μεγάλωσα παίζοντας Dungeons & Dragons και διαβάζοντας, μεταξύ άλλων, σκοτεινές ιστορίες του H.P. Lovecraft», μας λέει ο Βασίλης, ο δημιουργός του Lockhill. «Το 2010 ανακάλυψα το Mansions of Madness, ένα narrative-based επιτραπέζιο παιχνίδι με λοβκραφτικές επιρροές, όπου ερευνητές στα 1920s εξερευνούσαν στοιχειωμένες επαύλεις και αντιμετώπιζαν οντότητες από άλλες διαστάσεις. Cosmic horror στα καλύτερά του! Όλα αυτά αποτέλεσαν τεράστια έμπνευση για ‘μένα»
«Μικρός ήθελα να γίνω σκηνογράφος. Παράλληλα, είχα μια μεγάλη αγάπη για το story telling, την οποία μπόρεσα να εκφράσω μέσα από το D&D και τα RPG. Το να φτιάχνω με τα χέρια μου σκηνικά και να τα “ντύνω” με ιστορίες ήταν ένα όνειρο ζωής που μπόρεσα και πραγματοποίησα μέσω του Lockhill!»
Η Βικτωριανή Εποχή στο Μεταξουργείο
Όχι, δεν θα αναλύσουμε το πώς ήταν η περιοχή του σημερινού Μεταξουργείου στα 1890s. Αντιθέτως, θα παραμείνουμε στον 21ο αιώνα και θα πάμε στον Φεβρουάριο του 2015, όταν στη μικρή λίστα των escape rooms που υπήρχαν τότε στην Αθήνα έκανε την εμφάνισή της μια νέα εταιρεία με το όνομα Lockhill.
“The most thematic escape room in Europe” ήταν η λεζάντα κάτω από το λογότυπο, μια τολμηρή και παράλληλα…δελεαστική περιγραφή. Τι ακριβώς να σήμαινε το “thematic” για την κοινότητα που είχε συνδυάσει τα escape rooms με 60λεπτες mini-εξερευνήσεις σε μικρούς χώρους και με πολύ βασικά briefings από τον Game Master;
Οι παίκτες το ανακάλυπταν πολύ σύντομα, περνώντας την πόρτα της εταιρείας. Αυτομάτως μεταφέρονταν σε έναν άλλο χώρο και χρόνο. Αυτό ήταν ένα σχόλιο που όλοι έκαναν εκείνη την εποχή: Σε καμία περίπτωση δεν περίμενες ότι θα αντίκριζες κάτι τέτοιο, μέσα στο συγκεκριμένο κτίριο.
Η περιγραφή στο site της εταιρείας μιλούσε για ένα σκοτεινό χωριό κοντά στη Βοστώνη με αφιλόξενους κάτοικους, όπου οι παίκτες αναλάμβαναν τον ρόλο ερευνητών (investigators) που προσπαθούσαν να ανακαλύψουν τι είχε συμβεί σε έναν διακεκριμένο καθηγητή αρχαιολογίας. Τα ίχνη του είχαν χαθεί στο χωριό αυτό, κατά την αναζήτησή του για ένα σπάνιο αρχαιολογικό αντικείμενο.
Με αυτές τις λιγοστές πληροφορίες οι επίδοξοι ερευνητές κατέφθαναν στην τοποθεσία, την πλατεία ενός μικρού χωριού με εκπληκτικά hand-made σκηνικά, υπό τους ήχους βροχής και vfx κεραυνών (οι οποίοι δημιουργούσαν “προβλήματα” στις λάμπες της Έπαυλης και τους φανοστάτες στο χωριό). Οι ερευνητές είχαν στην κατοχή τους μονάχα έναν χαρτοφύλακα με τα απαραίτητα, εισαγωγικά στοιχεία.
O Game Master, ή αλλιώς ο χαρακτήρας με το όνομα William, τους υποδέχονταν και τους υποσχόταν πώς θα τους βοηθήσει σε ό,τι χρειαστούν. Κανείς δεν φανταζόταν τότε, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός των δωματίων, ότι ο William θα αποτελέσει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες στον χώρο, με μοναδικό character arc.
Η σύνδεση των δωματίων και η θεματική υποδοχή
Το Lockhill ήταν η πρώτη εταιρεία που εισήγαγε το thematic στοιχείο στα παιχνίδια, ακόμα και στην υποδοχή. Ο Game Master ήταν από την αρχή, μέχρι και την αποφώνηση, σε ένα ρόλο. Ακόμα και ο τρόπος πληρωμής στην εταιρεία, γινόταν με θεματικό τρόπο: Πληρώνατε τον William, για να σας βοηθήσει στην έρευνά σας.
Μία ακόμα καινοτομία που παρουσίασε το Lockhill ήταν η σύνδεση όλων των δωματίων σε μία κοινή ιστορία. Το “χωριό” φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε κάθε πόρτα που συναντούσες στην πλατεία ή στο μικρό alley, να αντιστοιχούσε και σε ένα διαφορετικό παιχνίδι, μια διαφορετική τοποθεσία του χωριού.
«Ήταν κάτι ριψοκίνδυνο, γιατί οι παίκτες αν άκουγαν πως πρέπει να έχουν παίξει πρώτα ένα δωμάτιο για να προχωρήσουν σε ένα άλλο, αυτό ίσως ήταν αποτρεπτικό», μας λέει ο Βασίλης. «Όμως δεν μπορούσα να σκεφτώ άλλον τρόπο ώστε να αποτυπώσω την ιστορία που είχα φτιάξει στο μυαλό μου.»
Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2015, το Lockwood Manor άνοιξε τις πόρτες της στους ερευνητές, και λίγο αργότερα ακολούθησε το Μαγαζί Voodoo.
Η ιδέα του Lockhill για το “χωριό” ήταν τόσο πετυχημένη που δημιούργησε μια νέα τάση στο χώρο των escape rooms, γύρω από αυτό το concept.
Η Έπαυλη Lockwood (2015)
«Η έπαυλη είναι ακατοίκητη από τότε που μία φωτιά κατέστρεψε ένα κομμάτι της 100 χρόνια πριν, σκοτώνοντας την γυναίκα του δημάρχου και την -βρέφος ακόμα- κόρη τους. Λέγεται ότι είναι στοιχειωμένη, και προσωπικά έχω λόγο να πιστεύω ότι αυτό ισχύει…»
-Απόσπασμα από το ημερολόγιο
του καθηγητή Nathan Jones –
Creepy μουσική, ηχητικά εφέ, πόρτες που έκλειναν απότομα, παρουσίες που εμφανίζονταν από το σκοτάδι. Η έπαυλη Lockwood ήταν ένα puzzle-based room (γριφοδωμάτιο) όπου οι ερευνητές προσπαθούσαν να βρουν στοιχεία για τον χαμένο καθηγητή, ανακαλύπτοντας παράλληλα τι συνέβη στην Agatha Lockwood και την κόρη της, που έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά που ξέσπασε στην έπαυλη.
Εδώ δεν υπήρχε η κλασική οθόνη αντίστροφης μέτρησης (ήταν από τα πρώτα δωμάτια όπου δεν τη συναντούσαμε), ούτε τα συνηθισμένα ταμπελάκια «do not touch». Η εταιρεία φρόντισε να διατηρήσει το θεματικό στοιχείο απόλυτα συνεπές σε κάθε πτυχή της εμπειρίας.
Το Lockhill με την Έπαυλη Lockwood σύστησε πρώτο στα escape rooms της Αθήνας τις απλές εμφανίσεις ηθοποιών μέσα στο δωμάτιο (χωρίς διάδραση ή κυνηγητό δηλαδή). Οι πρώτες κραυγές από jump scares άρχισαν να ακούγονται στα escape rooms. Το πώς εξελίχθηκε όλο αυτό τα επόμενα χρόνια στον κλάδο, το γνωρίζουμε όλοι.
Το Μαγαζί Voodoo (2015)
«Πριν από περίπου έναν αιώνα, μια γυναίκα από την Νέα Ορλεάνη, ήρθε στο Lockhill, φέρνοντας μαζί της παράξενες και απαγορευμένες γνώσεις σκοτεινής μαγείας. Το μικρό κατάστημα ευημερεί ακόμα και σήμερα, παρά την εμφανή έλλειψη πελατών. Σε περίπτωση που προσπαθήσετε να το εξερευνήσετε, έχω κρύψει κάτι στο γραφείο μου που θα σας βοηθήσει.»
– Απόσπασμα από το ημερολόγιο
του καθηγητή Nathan Jones –
Το Voodoo Shop συνεχίζει την ιστορία από το Lockwood Manor (αν και αυτά τα δύο δωμάτια μπορούν να παιχτούν και αντίστροφα). Το theme εδώ ήταν ελαφρώς διαφορετικό: Ethnic διακόσμηση, περίεργα αντικείμενα, φίλτρα, μυστηριώδεις σύμβολα.
Το Lockwood Manor και το Voodoo Shop λειτουργούν ακόμα, καθιστώντας τα δύο από τα μακροβιότερα escape rooms της Αθήνας. Αν και με τα σημερινά standards τα δωμάτια αυτά μπορεί να θεωρηθούν κάπως απλοϊκά, αποτελούν ωστόσο μια πολύ καλή εισαγωγή για τους νέους παίκτες που θέλουν τώρα να γνωρίσουν τα escape rooms και να οδηγηθούν σταδιακά στα δωμάτια-υπερπαραγωγές. Παράλληλα, αποτελούν “απαραίτητες” επιλογές για τους ερευνητές που θέλουν να ανακαλύψουν όλα τα μυστικά της ιστορίας του Lockhill από την αρχή.
Η σύνδεση με το site
Ένα ακόμα μικρό gimmick που προσέφερε το Lockhill ήταν η συνέχιση της “έρευνας” και εκτός του escape room. Με τα στοιχεία που κάποιος αποκτά από τις δύο πρώτες τοποθεσίες (Lockwood Manor και Voodoo Shop), έχει πρόσβαση στο ειδικό section του web site με τίτλο “γραφείο”.
Εκεί, σε ένα περιβάλλον που θυμίζει point and click παιχνίδι, οι ερευνητές καλούνται να λύσουν έναν ακόμα γρίφο που θα τους δώσει ένα επιπλέον στοιχείο για την υπόθεση του εξαφανισμένου καθηγητή.
Lockhill: The Beginning (2015)
Για πρώτη φορά βλέπουμε την έννοια του event στα escape rooms τον Οκτώβριο του 2015. Έτσι, λίγους μήνες μετά το άνοιγμα των πρώτων δωματίων, το Lockhill διοργάνωσε το event με τίτλο Lockhill: The Beginning. Πραγματοποιήθηκε το 2015, 2016 και 2017 κατά την περίοδο του Halloween και των Αποκριών. Στο event αυτό παρακολουθούσαμε τα γεγονότα που συνέβησαν πριν την πυρκαγιά στην Έπαυλη Lockwood, όταν η Agatha Lockwood ήταν ακόμα ζωντανή.
Η εταιρεία παρότρυνε τους παίκτες να έρθουν ντυμένοι θεματικά, κι έτσι το χωριό του Lockhill γέμισε με ανθρώπους ντυμένους σα να ξεπήδησαν από τα roaring 20s ή από κάποια βικτωριανή ταινία τρόμου.
Οι ερευνητές παρακολουθούσαν τα γεγονότα που οδήγησαν στο τραγικό συμβάν, συμμετέχοντας ενεργά μέσω διάδρασης και role-playing με τους ηθοποιούς. Από νωρίς στο παιχνίδι καλούνταν να πάρουν μια καθοριστική απόφαση, η οποία επηρέαζε ουσιαστικά την εξέλιξη της ιστορίας. Παράλληλα, το event διέθετε δύο διαφορετικά φινάλε, ζητώντας από τους παίκτες να επιλέξουν ξανά, αυτή τη φορά ορίζοντας την τελική έκβαση της ιστορίας.
Ο Βασίλης και οι ηθοποιοί που συμμετείχαν θυμούνται ομάδες να παθιάζονται και να φωνάζουν είτε από ενθουσιασμό, είτε από τα…jumpscares, είτε από αγωνία. Υπήρχαν διαφωνίες για το ποιο τέλος θα επιλεγεί, με τον χρόνο να κυλά και να τους πιέζει, ενώ δεν έλειπαν τα ευτράπελα και το γέλιο.
Τα «πηγαδάκια» για το ποιο τέλος έπρεπε τελικά να επιλεγεί και για το πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η έκβαση της ιστορίας έδιναν κι έπαιρναν, όχι μόνο έξω από το escape room μετά το πέρας του παιχνιδιού, αλλά και στα groups στο Facebook.
Με το “Lockhill: The Beginning” είδαμε για πρώτη φορά κάτι που τα επόμενα χρόνια θα καθιερωνόταν ως το βασικό horror element στα δωμάτια τρόμου: τα cinematic sequences. Σε συγκεκριμένες στιγμές του event, οι παίκτες παρακολουθούσαν ζωντανές σκηνές με πρόζα ηθοποιών, σαν να βρίσκονταν μέσα σε θεατρική παράσταση.
Το event ήταν sold out όλες τις χρονιές που πραγματοποιήθηκε.
Το Lockhill αρχίζει να αποκτά το δικό του σύμπαν (2016-2017)
Η επιτυχία του Lockhill στην κοινότητα δεν άργησε να φέρει και τις πρώτες προτάσεις για συνεργασία. Μία από αυτές ήταν και το “The Abbey”, το 2016. Ο Βασίλης σκέφτηκε το concept και οι δημιουργοί ανέλαβαν όλα τα υπόλοιπα. Το Abbey αποτέλεσε το πρώτο “Μοναστήρι” στα escape rooms της Αθήνας, και ήταν σεναριακά άμεσα συνδεδεμένο με το Lockhill.
Το 2017 το Lockhill συνδέεται με τo The Museum, μία νέα εταιρία. Ο Βασίλης αναλαμβάνει το δωμάτιο “Αίθουσα Μεσαιωνικών Βασανιστηρίων”, όπου αυτή τη φορά εκτός από το concept αναλαμβάνει και όλο το κομμάτι των γρίφων και του gameplay, το οποίο περιέχει έντονα role-play στοιχεία και διάδραση με τους ηθοποιούς.
“Υπάρχει ένα μουσείο που έχει κάτι ιδιαίτερο στην κατοχή του… Κάτι πολύτιμο, που οι κάτοικοι του Lockhill αναζητούν απεγνωσμένα. Αν συνεργαστείτε άψογα μεταξύ σας, ίσως καταφέρετε να το αποκτήσετε για λογαριασμό τους. Έχετε μόνο 2 ώρες πριν κλείσει για το βράδυ…”
Στο Μουσείο οι παίκτες προσπαθούσαν να κλέψουν ένα πολύτιμο έκθεμα το οποίο συνδεόταν με περίεργες…τελετές. Έβρισκαν επίσης και κομμάτια παράξενων πετρωμάτων, που όμοιά τους δεν είχε δει κανείς. Κάποιοι έλεγαν πως συνδέονται με πύλες που ανοίγουν άλλες διαστάσεις (όσοι έχετε παίξει το Παρεκκλήσι και Κατακόμβες ίσως συνδέσετε τα κομμάτια του puzzle.).
Το δωμάτιο αυτό ήταν αν όχι το πρώτο, σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα action games. Εδώ οι παίκτες έπρεπε να σκαρφαλώσουν, να αποφύγουν laser και να κρεμαστούν από σχοινιά προκειμένου να παρακάμψουν τα συστήματα ασφαλείας του μουσείου.
Τα The Abbey και The Museum, παρά την επιτυχία που είχαν, δεν υπάρχουν πλέον. Όμως έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, όχι μόνο στο σύμπαν του Lockhill, αλλά και στην πορεία των escape rooms της Αθήνας γενικότερα.
Lockhill Tribune (2017)
Την περίοδο που τα δύο πρώτα δωμάτια έτρεχαν και το τρίτο ήταν υπό κατασκευή, ο Βασίλης είχε μία ακόμα ιδέα: Να “κυκλοφορεί” online η εφημερίδα του χωριού, η Lockhill Tribune. Εκεί, η ιστορία του Lockhill θα επεκτεινόταν ακόμα περισσότερο, κι επιπλέον οι αναγνώστες θα είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν λίγα παραπάνω πράγματα για ορισμένους κάτοικους του χωριού και να ανακαλύψουν περισσότερα “μυστικά”, μέσω κρυμμένων γρίφων. Η εφημερίδα περιείχε επίσης διάφορα Easter Eggs για το Μουσείο και το Abbey, αλλά και ευρηματικές διαφημίσεις.
Το ύφος της εφημερίδας ήταν ανάλαφρο και χιουμοριστικό, και εξυπηρετούσε το comic relief στοιχείο που χρειαζόταν το lore. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη διαφήμιση για τη βικτωριανή ταμπακιέρα τσιγάρων μάρκας “απλά ψόφα”;
Η Lockhill Tribune έβγαλε ένα μόνο τεύχος, αφού η σύνταξή της απαιτούσε αρκετό χρόνο που ο Βασίλης δεν είχε, καθώς πολύ γρήγορα καταπιάστηκε με τη δημιουργία επόμενων projects.
«Κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει νέο τεύχος, σίγουρα!» Μας λέει γελώντας.
Το Σανατόριο (2018)
“Το σανατόριο δεν χρησιμοποιείται πλέον. Από ό,τι έχω διαβάσει, παλιότερα χρησιμοποιόταν τόσο για τους ψυχικά όσο και σωματικά ασθενείς και οι συνθήκες διαβίωσης του μέρους ήταν πραγματικά εφιαλτικές. Το περίεργο είναι ότι μια μέρα που περνούσα από εκεί κοντά, μπορώ να ορκιστώ ότι άκουσα κάποιον να ουρλιάζει από μέσα! Σίγουρα όμως μάλλον παράκουσα καθώς έχει κλείσει εδώ και πολλά χρόνια.”
– Απόσπασμα από το ημερολόγιο
του καθηγητή Nathan Jones –
Όταν το Σανατόριο άνοιξε τις πόρτες του η Αθήνα γνώρισε κάτι που όμοιό της δεν υπήρχε ως τότε. Ένα παιχνίδι ψυχολογικού τρόμου με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που θύμιζε έντονα horror video game. Πολύ γρήγορα χαρακτηρίστηκε από πολλούς το τρομακτικότερο δωμάτιο της Αθήνας καθώς βασίζονταν έντονα στο interaction με τους ηθοποιούς.
Εδώ οι ηθοποιοί δε σε τρόμαζαν ουρλιάζοντας στο αυτί σου, ούτε σε κυνηγούσαν. Στην ουσία, ήταν φαινομενικά ακίνητοι. Οι δικές σου κινήσεις όμως ήταν αυτές που θα έκαναν τα “πλάσματα” είτε να σε πλησιάσουν είτε να παραμείνουν ακίνητα. Το πώς θα κατάφερνες να προχωρήσεις στο παιχνίδι (γιατί αναγκαστικά, έπρεπε να μετακινηθείς!) είναι κάτι που έπρεπε να σκεφτείς μόνος σου.
Όμως η δυνατότητα για λογική και σκέψη έμοιαζε να εξασθενεί, όταν μάθαινες πως έπρεπε να χωριστείς από την ομάδα σου για ένα συγκεκριμένο task. Το Σανατόριο ήταν ίσως το πρώτο δωμάτιο που σύστησε την έννοια του ατομικού διαχωρισμού από την ομάδα, ένα στοιχείο που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο το αφήγημα του “τρομακτικότερου δωματίου της Αθήνας”.
Οι στιγμές που ζούσαν οι παίκτες πάγωναν το αίμα. Κάθε πέρασμα δίπλα από τα «πλάσματα» του Σανατορίου απαιτούσε απόλυτη αυτοσυγκράτηση καθώς ακόμη και ο παραμικρός θόρυβος μπορούσε να λειτουργήσει ως trigger για αυτά. Στρατηγική για διαφυγή, shortcuts, περάσματα, κι ένας maniac που το γέλιο του ακόμα στοιχειώνει πολλούς από εμάς.
Οι επιρροές από το γνωστό video game Silent Hill ήταν εμφανείς τόσο στα πλάσματα, όσο και στη γενικότερη ατμόσφαιρα. Slow-burn τρόμος, abstract soundtrack, “ομίχλη” που δε σε αφήνει να δεις πέρα από δύο μέτρα απόσταση. Όλα αυτά σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, με έξυπνα χωρισμένα δωμάτια, στα οποία δεν συναντούσες σχεδόν καθόλου λουκέτα, σε αντίθεση με τα περισσότερα δωμάτια εκείνης της εποχής.
Είναι χαρακτηριστικό πως παίκτες που παραδέχονται πως γενικά δεν τρομάζουν, στο Σανατόριο δεν μπορούσαν να κάνουν βήμα. Κι αυτό συνέβαινε χωρίς την παραμικρή σωματική επαφή.
Στο Σανατόριο επίσης είδαμε για πρώτη φορά τρένο μέσα σε escape room. Ένα βαγόνι στο οποίο επιβιβάζονταν οι ερευνητές για να φτάσουν στο δυσπρόσιτο χωριό, το οποίο δονούνταν καθώς περνούσε πάνω από τις “ράγες”. Και πάλι εδώ ήταν όλα in theme: Η πληρωμή στην εταιρεία, ήταν ουσιαστικά το εισιτήριο του τρένου (το οποίο έπαιρνες σε κανονικό απόκομμα, ως αναμνηστικό).
Το Lockhill με το Σανατόριο προσφέρει στους παίκτες την επιλογή τριών modes:
- Day Mode: Καθαρά ατμοσφαιρικό γριφοδωμάτιο με περισσότερα puzzles, χωρίς ηθοποιούς.
- Night Mode: Ύπαρξη ηθοποιών, περισσότερος τρόμος, λιγότεροι γρίφοι.
- Midnight Mode: Συνδυασμός των δύο παραπάνω modes, σε ένα παιχνίδι διάρκειας 2,5 ωρών, με extra horror + puzzles.
Με το Σανατόριο το Lockhill αρχίζει να γίνεται πλέον γνωστό διεθνώς. Το 2019, στα βραβεία TERPECA (τη δεύτερη χρονιά του νεοσύστατου αυτού θεσμού) το Σανατόριο καταλαμβάνει την 24η θέση στο top 50 των καλύτερων δωματίων απόδρασης στον κόσμο, ενώ το 2020 σκαρφαλώνει στην 5η θέση, του top 50.
Τις επόμενες χρονιές το Σανατόριο βρισκόταν πάντα στη λίστα (του top 100 πλέον) των καλύτερων δωματίων παγκοσμίως, καταλαμβάνοντας εξαιρετικές θέσεις.
Το Παρεκκλήσι και Κατακόμβες (2021)
“Αυτός είναι ο μόνος τόπος λατρείας στο Lockhill. Παρόλο που υποτίθεται πως είναι ένα μέρος εσωτερικής γαλήνης και ανάπαυλας, το μόνο που ένιωσα εγώ τις λίγες φορές που το επισκέφτηκα ήταν ανατριχίλα. Ίσως επειδή εκεί κοντά είναι και οι κατακόμβες, ίσως πάλι οφείλεται κάπου αλλού…”
– Απόσπασμα από το ημερολόγιο
του καθηγητή Nathan Jones –
«Παρότι υπήρχε ακόμα χώρος στο κτίριο του Μεταξουργείου για ένα νέο δωμάτιο, ένιωθα πως αυτό που ήθελα να δημιουργήσω δε θα χωρούσε εκεί», μας λέει ο Βασίλης. Η αναζήτηση νέου χώρου ήταν αναγκαία, κι έτσι δημιουργήθηκε το North Lockhill στην Νέα Ιωνία.
Ένας χώρος 1.000 τ.μ. ήταν διαθέσιμος στο νέο κτίριο, και τα 550 από αυτά θα αφιερώνονταν στο πρώτο escape room του North Lockhill.
Η επόμενη τοποθεσία που θα έπρεπε να εξερευνήσουν οι ερευνητές θα ήταν το Παρεκκλήσι του χωριού. Όμως σε έναν τόσο μεγάλο χώρο, μπορούσαν να γίνουν πολλά περισσότερα. Έτσι, το δωμάτιο με τον προσωρινό τίτλο “The Chapel”, έγινε “The Chapel and The Catacombs” (και αργότερα απλώς Chapel & Catacombs), ενσωματώνοντας μέσα και τις Κατακόμβες, συνδυάζοντας στην ουσία δύο παιχνίδια σε ένα. Όλα αυτά, σε ένα νέο, ρεαλιστικό χωριό με προσόψεις σπιτιών, παράθυρα, βιτρίνες, στενά δρομάκια, ένα νεκροταφείο κι ένα πανδοχείο, μεταξύ άλλων.
Το Chapel & Catacombs ήταν εκείνη τη στιγμή το μεγαλύτερο escape room στην Αθήνα. Τα εκπληκτικά σκηνικά του, το μοναδικό gameplay και pacing, το δέος που αισθανόσουν μπαίνοντας για πρώτη φορά στο Παρεκκλήσι, αλλά και οι εναλλαγές χώρων, η “κατάβαση” στις κατακόμβες και η μοναδική ατμόσφαιρά του έκαναν το Chapel & Catacombs να είναι το νέο talk of the town. Παράλληλα, το “κλείσιμο” της ιστορίας που ξεκίνησε το 2015 με την Έπαυλη Lockwood (αν και ήδη από το Σανατόριο έχετε μάθει τι έχει συμβεί στον καθηγητή), προσέφερε ένα εξαιρετικό plot twist.
Το Lockhill καινοτόμησε ακόμα μια φορά, “εξοπλίζοντας” το Chapel & Catacombs με επιπλέον γλώσσες (εκτός από τα ελληνικά και τα αγγλικά που υπήρχαν έτσι κι αλλιώς σε όλα τα δωμάτια της εταιρείας). Όλα τα κείμενα, οι γρίφοι και τα ηχητικά κομμάτια ήταν διαθέσιμα στα Ισπανικά και στα Γαλλικά, για τους επισκέπτες από το εξωτερικό που δυσκολεύονταν με τα αγγλικά.
Το 2021, το Chapel & Catacombs κατακτά την 7η θέση στα βραβεία TERPECA, με μόλις τρεις μήνες λειτουργίας. Η αναγνωρισιμότητα του δωματίου μέσω της διοργάνωσης έφερε την επόμενη χρονιά πλήθος κόσμου και τουριστών στην Αθήνα για να παίξουν το δωμάτιο. Έτσι, την επόμενη χρονιά, το Chapel & Catacombs έκανε αυτό που κανένα ελληνικό δωμάτιο δεν είχε καταφέρει ως τότε (αν και το “Βιβλιοπωλείον” του Paradox Project έφτασε πολύ κοντά) : Να κατακτήσει την 1η θέση στο top 100 των καλύτερων δωματίων στον κόσμο.
Η φήμη του Lockhill και του Chapel & Catacombs εκτοξεύτηκε αμέσως, όχι μόνο στους κύκλους των enthusiasts και της escape room κοινότητας, αλλά και στον ελληνικό και ξένο τύπο. “Το καλύτερο escape room του κόσμου βρίσκεται στην Αθήνα”, “η Ελλάδα στην κορυφή του κόσμου” και παρόμοιοι τίτλοι έκαναν την εμφάνισή τους, σε σελίδες και blogs που έγραφαν διθυραμβικά σχόλια όχι μόνο για το επίτευγμα του Lockhill, αλλά και για το δωμάτιο το ίδιο.
Athens Voice, Lifo, in2life, One Man, Πρώτο Θέμα κ.α., διεθνής τύπος όπως το Greek Reporter, καθώς επίσης και ξένα sites και blogs για escape rooms όπως τα Room Escape Artist, Escape Roomers DE, Escape the Review, Morty, Escape Talk και δεκάδες άλλα, αναφέρονται στο Lockhill και το Chapel & Catacombs γράφοντας εξαιρετικά θετικές κριτικές.
Αλλά και ο Βασίλης άρχισε να προσκαλείται σε συνεντεύξεις σε διεθνή podcasts και ομιλίες στο εξωτερικό. Η επόμενη ομιλία που προσκλήθηκε να δώσει είναι τον Αύγουστο του 2026 στο Laval του Καναδά, στο Reality Escape Convention (RECON), ένα από τα σημαντικότερα και πιο γνωστά διεθνώς συνέδρια για escape rooms και immersive gaming, όπου συζητιέται το σήμερα και το αύριο του κλάδου.
Το επεισόδιο-αφιέρωμα των Escapades στο Lockhill ήταν το 2ο μόλις βίντεο που ανέβηκε στο κανάλι. Σε αυτό, περιγράφουμε τα δωμάτια και παίρνουμε συνέντευξη από τον Βασίλη. Παραμένει ως σήμερα το βίντεο με τα περισσότερα views στο κανάλι. Το επεισόδιο γυρίστηκε το 2022, λίγο μετά την κατάκτηση της 7ης θέσης με το Chapel & Catacombs στα βραβεία TERPECA του 2021.
The House on the Hill (2025)
“Πρόκειται για ένα πολύ παλιό σπίτι, από εκείνα που φτιάχτηκαν στην μέση του πουθενά και με την πάροδο του χρόνου η πόλη δημιουργήθηκε αργά γύρω τους. Ξέρω ότι είναι το πατρικό του William που με βοηθάει και ότι η οικογένεια Hill μαζί με τους Lockwood ήταν δυο από τις ιδρυτικές οικογένειες του Lockhill. Το χωριό ονομάστηκε έτσι άλλωστε απο τον συνδυασμό του ονόματος των δυο οικογενειών.”
– Απόσπασμα από το ημερολόγιο
του καθηγητή Nathan Jones –
Το House on the Hill είχε εξ’αρχής έναν πολύ δύσκολο ρόλο: Να σηκώσει στις πλάτες του τη συνέχεια του Chapel & Catacombs. Όχι μόνο κυριολεκτικά, καθώς αποτελεί άμεσο sequel της ιστορίας του (για αυτό και είναι σημαντικό κάποιος να έχει παίξει τουλάχιστον το Chapel & Catacombs πριν παίξει το House on the Hill), αλλά και μεταφορικά: Όλοι περίμεναν να δουν πώς θα είναι το επόμενο κεφάλαιο της εταιρείας που κατάφερε κι έφτασε στο Νο 1 και οι προσδοκίες ήταν τεράστιες. «Δεν τα πάω καλά με τις προσδοκίες.», μας λέει ο Βασίλης. «Με αγχώνουν πολύ. Καλώ τον κόσμο να έρθει να παίξει το παιχνίδι χωρίς να έχει καμία προσδοκία, όσο αυτό είναι εφικτό».
Η κατασκευή του δωματίου κράτησε τέσσερα χρόνια. Αυτό συνέβη αφενός γιατί είχε πολλή δουλειά και λεπτομέρεια σε θέμα σκηνικών (αν το παίξετε, θα καταλάβετε τι εννοούμε) αλλά κυρίως επειδή αυτό το βάρος των προσδοκιών, δημιουργούσε συνεχείς αλλαγές τόσο στους χώρους, όσο και στο gameplay.
«Έφτιαχνα και γκρέμιζα πράγματα συνέχεια. Για αρκετούς μήνες είχα πάθει δημιουργικό burn out και το παράτησα εντελώς, μέχρι να ανασυγκροτηθώ ξανά», μας λέει ο Βασίλης.
Το δωμάτιο τελικά άνοιξε τις πόρτες του τον Δεκέμβριο του 2025. Σε μια εποχή που το κοινό των escape rooms της Αθήνας διψά κάθε φορά να παίξει απλώς το “πιο τρομακτικό” δωμάτιο που υπάρχει, το House on the Hill ήταν ακόμα αμφίβολο αν θα είχε απήχηση στην κοινότητα. Κάτι που ούτως ή άλλως, δεν ήταν ποτέ ο αυτοσκοπός του δημιουργού. «Είναι ένα δωμάτιο που σίγουρα δεν είναι για όλους, λόγω των θεμάτων που πραγματεύεται. Όμως είμαι οκ με αυτό», μας λέει ο Βασίλης στην πρόσφατη συνέντευξή του στο κανάλι των Escapades (link παρακάτω).
Φυσικά από το παιχνίδι δε λείπουν ούτε τα jump scares, ούτε ο ψυχολογικός τρόμος. Στον πυρήνα του όμως, το House on the Hill είναι πρωτίστως ένα δωμάτιο με βαριά ατμόσφαιρα. Πολύ βαριά. Οι επιρροές από το Haunting of Hill House του Mike Flanagan είναι ξεκάθαρες, όπως και από παιχνίδια όπως το Visage.
Αν και παραμένει στο theme των άλλων παιχνιδιών, ξεφεύγει αρκετά σε ύφος από τα υπόλοιπα παιχνίδια της εταιρείας. Ωστόσο, κατά ένα περίεργο τρόπο αποτελεί και την ιδανική συνέχειά τους. Θα προσπαθήσω να μην υποπέσω σε spoilers και θα πω απλώς ότι εξερευνάτε το πατρικό σπίτι που μεγάλωσε ο William, με τους γονείς του και τη μικρή του αδερφή. Εκεί θα ανακαλύψετε πολλά από τα μυστικά της οικογένειας, αλλά θα ξεκαθαρίσει και περισσότερο το τοπίο σε σχέση με τα γεγονότα που έχετε ήδη παρακολουθήσει παίζοντας τα προηγούμενα παιχνίδια.
Αυτό όμως είναι απλώς η “επιφάνεια”. Το βαθύτερο νόημα αυτής της εμπειρίας έγκειται αλλού και δεν αφορά μόνο το Lockhill ή τα παιχνίδια εν γένει, αλλά κάτι πιο universal: Τον ανθρώπινο ψυχισμό. Αυτό μεταφράζεται σε μια αφήγηση που δεν φοβάται να πάει βαθιά και θίγει δύσκολα θέματα. Θέματα κοινωνικά, ψυχολογικά. Θέματα δύσπεπτα. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε ένα δωμάτιο να επιχειρεί ένα ουσιαστικό “raise awareness” γύρω από ένα ζήτημα που αργά ή γρήγορα θα μας αγγίξει όλους.
Και αυτή η θεματική κατεύθυνση δεν μένει σε επίπεδο πρόθεσης, αλλά επηρεάζει άμεσα τον τρόπο με τον οποίο έχει δομηθεί η ίδια η εμπειρία. Είναι ένα narrative-heavy παιχνίδι, κάτι που επηρεάζει άμεσα τον ρυθμό και τη δομή του. Δεν είναι λίγοι οι παίκτες που έχουν δει δικά τους κομμάτια ή βιώματα να ξετυλίγονται μπροστά τους και φεύγουν συγκινημένοι.
Πώς όλα αυτά μπορούν να ενσωματωθούν σε ένα παιχνίδι; Σε ένα Δωμάτιο Απόδρασης; Ειδικά σε μια κοινότητα που το 50% των παικτών έχει συνδυάσει τα escape rooms με έναν πιο “διασκεδαστικό” τρόμο; Αρχικά, ρισκάροντας. Δεύτερον, κατανοώντας, όπως είπε ο Βασίλης παραπάνω, ότι το δωμάτιο δε θα ικανοποιήσει τις προσδοκίες όλων.
Αλλά συνειδητοποιώντας επίσης, ότι τα escape rooms, μετά από 12 χρόνια, μπορούν να μην είναι πια μόνο παιχνίδια, αλλά κι ένα μέσον στο οποίο μπορείς να αποδόσεις και να εκφράσεις τέχνη και συναίσθημα, εφόσον το επιθυμείς. Το έχουμε δει να συμβαίνει στα video games και στα board games. Παίζεις, αλλά ταυτόχρονα βιώνεις.
Ωστόσο, εφόσον μιλάμε για “δωμάτια απόδρασης”, δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος ορισμός για την “απόδραση”, από το μήνυμα που θέλει να σου περάσει το House on the Hill. Η απόδραση πλέον, δεν αφορά μόνο φυσικούς χώρους. Οι πόρτες που ανοίγεις, δεν αφορούν μόνο δωμάτια. Αφορούν διεξόδους. Όλοι έχουμε μέσα μας μια “κόκκινη πόρτα” που θέλουμε να μείνει πάντα κλειστή και κλειδωμένη. Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες είναι διάχυτοι σε όλο το παιχνίδι.
Και σε αυτό το σημείο, οι ηθοποιοί δεν υπάρχουν απλώς για να τρομάζουν. Είναι οι φορείς όλων αυτών των συμβολισμών. Με την ερμηνεία τους, μεταφέρουν στο κοινό το βάρος των νοημάτων που έχει χτίσει ο δημιουργός. Ενσαρκώνουν τις αλληγορίες του δωματίου και δίνουν σάρκα και οστά σε όσα, διαφορετικά, θα έμεναν σε επίπεδο ιδέας.
Ανάμεσα στα δεύτερα επίπεδα, τις μεταφορές και τους συμβολισμούς, το House on the Hill περνάει ένα σημαντικό μήνυμα: Ο πραγματικός, ο ύστατος τρόμος που μπορούμε να βιώσουμε, δεν είναι τα τέρατα ή τα πλάσματα που κυκλοφορούν στους διαδρόμους. Είναι οι δαίμονες που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Έρχεται κάποια στιγμή που θα πρέπει είτε να τους αντιμετωπίσουμε, είτε να τους αφήσουμε να μας καταβροχθίσουν.
«Θα μπορούσα να μιλώ για ώρες για τους συμβολισμούς του δωματίου, αφού το παιχνίδι έχει φτιαχτεί γύρω από αυτούς και όχι το αντίθετο», μας λέει ο Βασίλης.
Στο after game, γίνεται μία συζήτηση γύρω από αυτούς τους συμβολισμούς, οπότε θα πρότεινα στους παίκτες που έχουν τη διάθεση, να αφιερώσουν 30 λεπτά παραπάνω για αυτό. Πραγματικά, η συζήτηση μετά το παιχνίδι, αξίζει.
Διαβάστε ακόμα: Το House on the Hill δεν είναι ένα ακόμα “στοιχειωμένο σπίτι”
Το δωμάτιο μετράει μόνο τρεις μήνες, ωστόσο τα πρώτα reviews μιλούν ήδη για κάτι πολύ ιδιαίτερο.
Ο Marc Welings γράφει στο escapetalk:
«Η ιστορία ξεκινά ήρεμα, συναισθηματικά, όμορφα, φωτεινά, και σταδιακά γίνεται όλο και πιο σκοτεινή, μέχρι που στο τέλος σε αρπάζει από τον λαιμό». «Είναι το παράδειγμα του πόσο όμορφος μπορεί να είναι ο τρόμος. Πραγματικά όμορφος, δυνατός και απόδειξη του γιατί αυτό το μέσο είναι τόσο ισχυρό.» «Αυτό είναι τέχνη».
Ο Sebastian Grünwald, γράφει στους Escape Roomers De:
«Το House on the Hill είναι σαν σκοτεινή arthouse ταινία. Δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο στον οποίο θα μπουν πολύ σύντομα τα escape rooms ως δική τους μορφή τέχνης – μια μορφή που ουσιαστικά μπορεί να αφηγηθεί οποιοδήποτε είδος ιστορίας, αν το θελήσει – και μέσα στην οποία μπορεί σύντομα να θυμόμαστε το House on the Hill (ξανά) ως “εκείνο που τα ξεκίνησε όλα”».
Το επεισόδιο των Escapades αφιερωμένο στο House on the Hill, μαζί με συνέντευξη του δημιουργού του:
Το μέλλον δείχνει το “Σανατόριο 2”
«Γιατί ένα Σανατόριο 2 και όχι κάτι άλλο;» ρωτάω τον Βασίλη. «Γιατί είναι ένα παιχνίδι που εγώ, σαν παίκτης, θα ήθελα να παίξω. Ένα Σανατόριο διαφορετικό, γιατί κι εγώ πλέον είμαι διαφορετικός», μου απαντάει.
Και ναι, αυτή η συνέχεια, όσο κι αν αρχικά με προβλημάτισε, ίσως βγάζει νόημα. Όχι μόνο ως άμεση συνέχεια του Chapel & Catacombs (αφού το House on the Hill είναι μάλλον περισσότερο spin-off), αλλά και ως φυσική εξέλιξη της ίδιας της εταιρίας. Το δωμάτιο που δημιούργησε ένα νέο είδος τρόμου στα escape rooms πριν από οκτώ χρόνια, προσαρμοσμένο στα σημερινά δεδομένα της κοινότητας, ενσωματωμένο στην 4η γενιά, με την τεχνολογία και την τεχνογνωσία της εποχής.
Ίσως, μετά το «βαρύ» House on the Hill, η κοινότητα να χρειάζεται ξανά εκείνον τον “διασκεδαστικό τρόμο” που λέγαμε πριν. Ίσως, πάλι, η επιστροφή στις ρίζες να λειτουργεί καλύτερα από το άνοιγμα νέων κεφαλαίων. Κάποιες φορές, το να επαναπροσδιορίζεις αυτό που ήδη δημιούργησες, με μεγαλύτερη ωριμότητα και εμπειρία, μπορεί να είναι πιο ουσιαστικό από το να κυνηγάς το εντελώς διαφορετικό.
Όλα αυτά όμως είναι μονάχα εικασίες. Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε περισσότερα, και μόνο ο ίδιος ο δημιουργός γνωρίζει γιατί ένα νέο κεφάλαιο “Σανατόριο” είναι αυτό που χρειάζεται ώστε να πάει παρακάτω η ιστορία του Lockhill.
Οι κάτοικοι του Lockhill
Δε θα μπορούσαμε να κλείσουμε αυτό το αφιέρωμα χωρίς ένα μικρό “fan service”, αναγράφοντας τους κατοίκους του χωριού, ζώντες και μη:
William Hill
Γόνος της γνωστής οικογένειας Hill, μία εκ των ιδρυτών του χωριού. Είναι ο μόνος φιλικός κάτοικος που μπορείτε πραγματικά να εμπιστευτείτε και μπορεί να βοηθήσει στην έρευνά σας. Πλέον τον βρίσκετε στο Βόρειο Lockhill και συχνάζει συνήθως στο πανδοχείο.
Thomas
Ο έμπιστος θείος του William με την περίεργη προφορά. Βρίσκεται στη θέση του William στο κεντρικό Lockhill, για να καθοδηγεί τους ερευνητές.
Jasper
Ο πρώτος έμπιστος του William, που είχε αφήσει στη θέση του στο κεντρικό Lockhill. Βρέθηκε κρεμασμένος και κατακρεουργημένος στην πλατεία του χωριού. Το μόνο που υπάρχει να τον θυμίζει είναι μια…ταφόπλακα στο νεκροταφείο.
Agatha Lockwood
Τραγική φιγούρα που έχασε τη ζωή της μαζί με την κόρη της, Anna, στην πυρκαγιά που ξέσπασε μυστηριωδώς στην έπαυλη όπου κατοικούσαν.
James Lockwood
Πρώην Δήμαρχος του χωριού, σύζυγος της Agatha. Επέμενε να φύγουν από το Λονδίνο και να εγκατασταθούν στην Νέα Αγγλία, σε αυτό το απομονωμένο χωριό.
Kezaiah
Η μυστηριώδης γυναίκα που ήρθε από την Νέα Ορλεάνη και άνοιξε ένα μικρό μαγαζί με περίεργα φίλτρα και αντικείμενα για τελετές voodoo. Παρόλο που το μαγαζί της είναι ανοικτό, η ίδια έχει θεαθεί ελάχιστες φορές στο χωριό.
Tabitha
Ηλικιωμένη, στρυφνή κάτοικος του Κεντρικού Lockhill. Έχει μόνιμη κόντρα με τον Thomas.
Bathilda
Η φουρνάρισσα του χωριού και δίδυμη αδερφή της Tabitha, με..ιδιαίτερο χιούμορ. Υποδέχεται τους επισκέπτες στο Βόρειο Lockhill, μόλις κατέβουν από το τρένο.
Rosalin Hill
Η μητέρα του William.
Edgar Hill
O πατέρας του William.
Mary Hill
Η μικρή αδερφή του William.
Όταν η φαντασία μεταμορφώνεται σε κληρονομιά
Όλα αυτά που έχει καταφέρει το Lockhill οφείλονται καθαρά στον δημιουργό του (και στην ομάδα που τον πλαισιώνει φυσικά). Ένας άνθρωπος που αυτοπροσδιορίζεται ως ο απόλυτος introvert χαρακτήρας και που ως παιδί βρήκε καταφύγιο στις τρομακτικές ιστορίες και στα παιχνίδια φαντασίας, κατάφερε και μετουσίωσε όλο αυτό σε δημιουργία και έκφραση φτιάχνοντας κάτι χειροπιαστό.
Η περίπτωση του Βασίλη και του Lockhill, εκτός από το απόλυτο success story, αποτέλει κι ένα μοναδικό, εμψυχωτικό κίνητρο για τους νέους δημιουργούς. Με καύσιμο τη φαντασία, το πάθος και τα όνειρα, όλοι μπορούν να πετύχουν αυτό που θέλουν. Ακούγεται κλισέ; Αν πάρουμε το παράδειγμα του Lockhill, μάλλον όχι!
Κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον και πού θα είναι, ή τι μορφή θα έχει αυτό το μικρό χωριό με τα σκοτεινά μυστικά και τους ιδιαίτερους κάτοικους σε πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια. Όμως ένα είναι βέβαιο:
Το Lockhill, έχει ήδη γράψει τη δική του, παγκόσμια ιστορία.
