Μια φορά κι έναν καιρό, ξεκινήσαμε δύο φίλες για ταξιδάκι σφηνάκι στο Μιλάνο! Και φυσικά, το πρώτο που κάναμε ήταν να ψάξουμε να δούμε τι escape rooms θα κλείσουμε να παίξουμε. Καλώς ή κακώς, όταν θα πάω ένα ταξίδι στο εξωτερικό και θέλω να κλείσω escape rooms, θα συμβουλευτώ τις λίστες των Terpeca – κάποια στιγμή θα αναπτύξω και τις σκέψεις μου για τα Terpeca, αλλά δεν είναι της παρούσης – και αυτές του Heiner (escape-roomers.de). Γιατί, εντάξει, μην πάω και τελείως στην τύχη…
Για το Μιλάνο ήξερα ήδη τι θέλω σίγουρα να παίξω: Mad Machines. Το “Time Machine” και το “Birth Machine”. Είχα ακούσει από όλους τα καλύτερα, οπότε τα έκλεισα πρώτα πρώτα! Και τι άλλο θα έπαιζα…; Τα Terpeca με απογοήτευσαν, οπότε την απάντησή μου την έδωσε ο φίλος Heiner και έκλεισα άλλα τέσσερα παιχνίδια στο Evasion.
Θα ξεκινήσω με μια γενικότητα: Όσα παιχνίδια έχω παίξει στο εξωτερικό έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ, αρκετά διαφορετικό από το στυλ των ελληνικών escape rooms. Είναι πιο «τασκοπαίχνιδα» — αν βγάζει νόημα αυτή η λέξη που μόλις επινόησα! Γρίφους-γρίφους δε θα δεις εύκολα. Απλά παιχνίδια. Όμορφες κάποιες δουλειές μεν, αλλά δε θα λύσεις ποτέ κάποιον σοκαριστικό γρίφο, όπως, ας πούμε, θα έλυνες στο Paradox Project. Καλά, το Paradox Project είναι και μια ειδική κατηγορία από μόνο του, αλλά αν το έχεις παίξει, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Δεν μπορώ να πω πως αγαπώ ιδιαίτερα τα τασκο-παίχνιδα. Οκ, είναι ευχάριστα, είναι εύκολα, αλλά μηδέν νοητικό challenge συνήθως. Καταλαβαίνω βέβαια και την ύπαρξή τους, αλλά και την τάση προς αυτό το στυλ — είναι κάτι που ίσως αναλύσω κάποια άλλη στιγμή.
Στο θέμα μας: Mad Machines. Γλυκούλι από την αρχή ως το τέλος· σε αυτό δεν απογοήτευσε καθόλου! Η πρώτη ύπαρξη που θα συναντήσεις θα σε βάλει στο κλίμα, θα παίξει μαζί σου και θα σου κάνει ένα εξαιρετικό intro. Δε θα πω περισσότερα, προς αποφυγήν spoilers!
Παίξαμε πρώτα το Time Machine. Μπήκαμε σε μια χρονομηχανή, προσδεθήκαμε και ξεκινήσαμε το ταξίδι. Δεν ξέρω τι γράφει στην περιγραφή του παιχνιδιού και δε με νοιάζει. Ούτε εσένα πρέπει να σε νοιάζει· μη διαβάσεις καν! Ούτε για το ένα ούτε για το άλλο παιχνίδι. Κι εγώ πήγα τυφλά και οι εκπλήξεις ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη. Απίστευτα καλοσχεδιασμένο, πολύ διασκεδαστικό, πολύ προσεγμένο! Δεν είχες ιδέα πότε τελειώνει, πού θα πας μετά και τι θα συναντήσεις. Όλα απλά, όμορφα και ευχάριστα. Θέλει καλό μάτι αυτό το παιχνίδι, οπότε το νου σου! Αποδράσαμε με ιδρώτα στο μέτωπο και βγήκαμε χορεύοντας ABBA!
Και μετά μπήκαμε στο Birth Machine. Εκεί έχω να πω, πρώτα απ’ όλα, ότι τους βγάζω το καπέλο για την πανέξυπνη θεματική του παιχνιδιού! Ένα παιχνίδι που ξεκινάει χαλαρά και ερωτικά (wink wink) για να καταλήξει στο θαύμα της γέννησης. Όλο το story, από τη σύλληψη μέχρι τη γέννηση, σε ένα παιχνίδι. Και πάλι, δε θέλω να σου πω τίποτα άλλο. Αξίζει. Θα περάσεις καλά. Θα διασκεδάσεις. Ένα shoutout και για τους ιδιοκτήτες του Mad Machines, οι οποίοι είναι γλυκύτατα παιδιά!
Και πάμε στη δεύτερη μέρα και στο Evasion. Μας υποδέχτηκε μια πολύ ευχάριστη κοπέλα, η οποία ήταν η οικοδέσποινα για όλη τη μέρα. Ξεκινήσαμε με θεματική Harry Potter στο Wizard. Όμορφο παιχνίδι, μικρό μεν, αλλά μας κράτησε. Δεν είχε κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί – δύσκολο αυτό πλέον βέβαια – αλλά ήταν ευχάριστο και καλοστημένο. Παίξαμε με τα ραβδιά μας, κάναμε τα ξόρκια μας και αποδράσαμε με δόξες πάνω στις σκούπες μας!
Στη συνέχεια, μπήκαμε στο πιο καινούριο τους δωμάτιο, το Interstellar. Όταν κάναμε την κράτηση, μου είπαν πως είχαμε να επιλέξουμε 60λεπτο παιχνίδι ή 70λεπτο με μια έξτρα χρέωση. Τελικώς, δεν ξέρω τι διαφορά θα είχε και, μάλλον, αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα κρατούσα τα έξτρα χρήματα για μερικά Aperol Spritz παραπάνω! Βάσει κριτικών και χρονολογίας, είχα ψηλά τον πήχη. Δυστυχώς, ήταν από τα δωμάτια που τα λέω “χαμένο potential”. Πόσα trial and error να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσα κουμπιά τυχαία να πατήσει…; Ε, βαρέθηκα και στο τέλος νευρίασα κιόλας. Είχε ένα μεγάλο κακό το παιχνίδι: προηχογραφημένες βοήθειες. Και μάντεψε. Δεν μπορούσαν να μας μιλήσουν. Κακό. Πολύ κακό. Μην στο κάψω· εσένα μπορεί να σου αρέσει. Και είναι όμορφο και έχει και κάποια έξυπνα πραγματάκια. Απλά, για μένα, όλα τα υπόλοιπα που συνάντησα δυστυχώς τα επισκίασαν.
Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για ένα κομμάτι πίτσα (αλίμονο!), μπήκαμε στο τρομοπαίχνιδό τους, το Inside. Εντάξει τώρα, μεταξύ μας, όσο τρόμου μπορεί να είναι. Θεωρητικά είχε ηθοποιό, αλλά τον είδαμε δύο φορές μόνο — δεν ξέρω αν ήταν έτσι το σενάριο ή αν, για κάποιον λόγο, σε εμάς δεν μπήκε παραπάνω. Υπόγειο, στοιχειωμένο σπίτι, πνεύμα κόρης, διαβόλια — όλα τα κλισέ! Μέχρι και σεάνς κάναμε. Ωραία περάσαμε, δεν είχε τίποτα ενοχλητικό. Πέρα από άπειρα tasks, αλλά στο πέμπτο πλέον δωμάτιο στη σειρά το είχα αποδεχθεί και συνηθίσει. Βγήκαμε αρκετά γρήγορα, τα είπαμε λίγο με τη GM μας, μέχρι να ετοιμαστεί και να μπούμε στο έκτο και τελευταίο μας δωμάτιο στο Μιλάνο.
Hell in the Cell για σβήσιμο — και ήταν ένα πολύ ωραίο σβήσιμο. Ένιωσα πως ταξίδεψα λίγο στο χρόνο, αλλά με την καλή έννοια. Ήταν ένα πιο classic escape room, θεματική φυλακής, όμορφα και έξυπνα στημένο. Χωριστήκαμε, λύσαμε γριφάκια, επανενωθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε για την επανένωση, λύσαμε κι άλλα γριφάκια και αποδράσαμε με χαρές και πανηγύρια, σαν να αποδρούσαμε πράγματι από μια φυλακή!
Αξίζει το Μιλάνο για escape room trip; Αξίζει! Ειδικά αν δεν έχεις ξαναπάει. Για 3–4 μέρες είναι εξαιρετική επιλογή. Παίξε, φάε, δες τη Duomo, γύρνα! Άψογο! Σίγουρα βοήθησε και η δυάδα στα παιχνίδια· αν ήμασταν παραπάνω άτομα, δεν ξέρω αν θα το ευχαριστιόμασταν το ίδιο. Βέβαια, έχω αρκετά παιχνίδια στην καμπούρα μου και έχω γίνει κάμποσο απαιτητική πλέον, οπότε να έχεις στο μυαλό σου πως αυτή είναι η προσωπική μου άποψη και μόνο.
Η γλώσσα ήταν ένα μικρό εμπόδιο, καθώς τα ιταλοαγγλικά μερικές φορές δεν ήταν πλήρως κατανοητά, αλλά μικρό το κακό. Και επειδή θα αναρωτιέσαι και γι’ αυτό, εξαιρώντας τη διαμονή, είναι πολύ φυσιολογικές οι τιμές. Δε θα χρειαστεί να δώσεις νεφρό! Τα escape rooms, προφανώς, σε σχέση με τα ελληνικά είναι πιο ακριβά — ειδικά αν κάτσεις και τα συγκρίνεις — αλλά αυτό το ξέρεις ήδη. Πάντως εγώ ξέρω ότι ήπια έναν καταπληκτικό cappuccino στο πιο τουριστικό μαγαζί του Μιλάνο, φάτσα μπροστά στη Duomo, και τον πλήρωσα 4,5€. Όσο θα τον πληρώσω και στην Καλλιθέα, με θέα τα απλωμένα της απέναντι. Just saying.
Θα ξαναπήγαινα στο Μιλάνο για escape rooms; Χμμμ… μάλλον δε θα ήταν από τις πρώτες μου επιλογές. Νιώθω πως δε θα δω ακόμα κάτι καλύτερο. Εκτός αν ανοίξουν νέο δωμάτιο οι Mad Machines, που, απ’ ό,τι μας είπαν, το ετοιμάζουν ήδη. Τότε θα πεταχτώ! Και άντε, αφού με πιέζεις, θα παίξω και κάνα-δυο ακόμα και θα σου πω!
Αν πας εσύ όμως, προτείνω αυτά που έπαιξα — ακόμα και το Interstellar, που εμένα με νευρίασε. Εσένα μπορεί να μη σε νευριάσει!
Υ.Γ.: Όταν τελειώσεις με τα παιχνίδια, επειδή θα έχεις πεινάσει, πήγαινε να φας στο Pizza AM. Εκεί σίγουρα δε θα απογοητευτείς! Και πάρε και τιραμισού! Θα με θυμηθείς!
Περισσότερα για το Birth Machine, στο video των Escapades:
