Η Coven Escape Rooms ανακοίνωσε καινούριο παιχνίδι και σκέφτομαι: «Α, πάλι τρόμου θα ‘ναι.»
Μη με παρεξηγήσετε — τα παίζω όλα — απλά προσωπικά με έχει κουράσει λίγο το horror. Ένα πνεύμα, μια καλόγρια, ένας serial killer… ξανά, και ξανά, και ξανά.
Δε λέω, έχουν υπάρξει πολλές πρωτοτυπίες στο είδος, αλλά πού είναι τα γριφοδωμάτια; Πραγματικά μου έχουν λείψει.
Έτσι, μπαίνω να δω τι ετοιμάζει η Coven και προς μεγάλη μου έκπληξη διαβάζω: Το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΥ.
Είναι γριφοδωμάτιο, με έντονη ατμόσφαιρα και spooky στοιχεία.
Σοκ.
(Αν και το πιο σοκαριστικό, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι πως χρειάστηκε να το γράψουν με κεφαλαία. Ξέρουμε όλοι γιατί. 😅)
Εντωμεταξύ, δυο φίλοι το προλαβαίνουν πριν από εμένα, το παίζουν και επιστρέφουν με ενθουσιασμό.
«Φτιάξε καλή ομάδα και πήγαινε», μου λένε.
Δεν ήθελα και πολύ. Στέλνω τα απαραίτητα μηνύματα, κλείνουμε κράτηση και προσγειωνόμαστε με συνοπτικές διαδικασίες στη Σαπφούς 143, στην Καλλιθέα.
Το Woman in Black, το πρώτο δωμάτιο της εταιρείας, το είχα παίξει όταν είχε πρωτοανοίξει και θυμάμαι ότι μου είχε αρέσει πολύ. Είχε χαρακτήρα, ιστορία, ατμόσφαιρα, εκείνη την σκοτεινή φιγούρα που απλά… υπάρχει, χωρίς να την έχει δει κανείς.
Και τώρα, επιστρέφουμε στο Grithin Gifford, για να μάθουμε πώς γεννήθηκε ο μύθος της Μαυροφορεμένης.
Φτάνουμε, ανεβαίνουμε στον ημιόροφο της πολυκατοικίας και πριν το καταλάβουμε… οι πύλες ανοίγουν για έναν άλλον τόπο και χρόνο.
Καλλιθέα → Grithin Gifford σε δευτερόλεπτα.
Δε θα περιγράψω βήμα-βήμα το παιχνίδι, γιατί δεν θέλω να ξέρεις τίποτα εκ των προτέρων. Θα πας να το ζήσεις — να λύσεις, να ανατριχιάσεις, και αν αφεθείς πραγματικά στην ατμόσφαιρα… ίσως και να τρομάξεις λίγο. Λίγο όμως.
Γρίφοι; Τσεκ.
Ατμόσφαιρα; Τσεκ.
Cinematics; Τσεκ.
Ο Δημήτρης Μίχος και ο Φώτης Νίτας, σχεδιαστές των παιχνιδιών της Coven, έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Έχουν καταφέρει να μας δώσουν γρίφους που ναι, σε κάποιες μορφές τους ίσως κάποιους να τους έχουμε ξαναδεί, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζονται εδώ είναι τόσο ιδιαίτερος, τόσο έξυπνος, που πολλές φορές θα πεις αυτό το αυθόρμητο «Ααα, πόσο ωραίο!» — με ειλικρινή ενθουσιασμό.
Αισθητικά, το παιχνίδι είναι προσεγμένο στην παραμικρή λεπτομέρεια.
Έχει πέσει δουλίτσα — και φαίνεται.
Τίποτα δεν είναι πρόχειρο.
Ακόμα και ο τρόπος που ξετυλίγεται η ιστορία έχει δικό του χαρακτήρα, σε βάζει πλήρως στο κλίμα και σε κάνει συμπρωταγωνιστή.
Και επειδή ήθελα να ακούσω και την πλευρά του δημιουργού, μίλησα με τον Δημήτρη και του έθεσα κάποιες ερωτήσεις:
● Τι σε οδήγησε στο να δημιουργήσεις παιχνίδι γρίφων, ενώ έχεις ήδη μία πολύ επιτυχημένη horror εμπειρία;
Θέλαμε πολύ καιρό παρέα με τον Φώτη μετά την δημιουργία μας στο Woman In Black να υλοποιήσουμε μια γριφολογικη εμπειρία και όσο μας αρέσουν τα παιχνίδια τρόμου άλλο τόσο μας αρέσουν τα γριφοδωματια και ακόμα πιο πολύ να συνθέτουμε γρίφους μέσα από το δικό μας προσωπικό ύφος. Ενώ τόσα χρόνια ο κόσμος μας έχει μάθει μέσα από το Woman In Black προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε κάτι που να μπορεί να το ευχαριστηθεί και ο παίκτης όπου δεν αναζητά δωμάτια τρόμου, αλλά κρατώντας τον spooky χαρακτήρα από το σύμπαν της γυναίκας με τα μαύρα , καθώς το Grithin Gifford είναι η αρχή της ιστορίας.
● Ποια κατηγορία σου φάνηκε πιο απαιτητική στη δημιουργία της: το δωμάτιο γρίφων ή το δωμάτιο τρόμου; Και γιατί;
Και στις δύο περιπτώσεις θεωρώ πως υπάρχουν αντίστοιχες δυσκολίες. Ίσως στην περίπτωση του γριφοδωματίου , το να βρεις την κατάλληλη γριφολογικη ροή για να μπορέσει το παιχνίδι να εξελιχθεί με ενδιαφέρον και ένταση προς τον παίκτη να ήταν ακόμα πιο απαιτητικό.
● Κατ’ εμέ έχεις κάνει εξαιρετική δουλειά σε αυτό το γριφοπαίχνιδο. Θα ήθελες να σχεδιάσεις ξανά παιχνίδια γρίφων στο μέλλον;
Θα το θέλαμε πραγματικά. Μακάρι να καταφέρουμε στο μέλλον να παρουσιάσουμε και άλλη γριφολογικη δουλειά. Ελπίζω το νέο μας εγχείρημα να πάει καλά και να μας δοθεί ξανά η ευκαιρία.
● Εσύ, ως παίκτης, τι αναζητάς σε ένα escape room για να νιώσεις ότι σου αφήνει κάτι;
Αυτό που αναζητώ είναι για όσο διαρκέσει το παιχνίδι να ξεχαστώ από τον έξω κόσμο. Να μπορέσει το δωμάτιο να με βυθίσει στο δικό του σύμπαν. Να διασκεδάσω κατά την διάρκεια μαζί με την παρέα μου ανάλογα με αυτό που έχουμε επιλέξει την εκάστοτε φορά να επισκεφτούμε , ανάμεσα σε ένα παιχνίδι τρόμου ή γρίφων.
● Τι να περιμένουμε στη συνέχεια από την Coven;
Η συνέχεια τώρα είναι το Woman In Black Part II .
Το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία της γυναίκας με τα μαύρα. Ενα δωμάτιο ψυχολογικού γοτθικού τρόμου όπου θα καλεί τους παίκτες που έχουν επισκεφτεί το Woman In Black , να επιστρέψουν στο Grithin Gifford για να ολοκληρώσουν αυτό που άφησαν πίσω την πρώτη φορά.
● Και, τέλος: Τι θα ήθελες να πεις στους παίκτες — αλλά και στο industry γενικότερα;
Για όλο το community των escape rooms με αγάπη και σεβασμό να συνεχίσουμε και σαν παίκτες και σαν δημιουργοί να δίνουμε αγάπη και χρόνο σε αυτό το χόμπι για να μπορέσει να πάει ακόμα καλύτερα στο μέλλον.
Θα κλείσω με μερικές δικές μου σκέψεις και προβληματισμούς — θέματα που συζητιούνται γενικά στον χώρο, ειδικά από τους παλαιότερους — στεκόμενη και σε κάτι που είπε ο Δημήτρης: «Ελπίζω το νέο μας εγχείρημα να πάει καλά και να μας δοθεί ξανά η ευκαιρία.»
Και αυτή είναι η ουσία.
Τόσο ο Δημήτρης όσο και πολλοί άλλοι σχεδιαστές έχουν ακόμα πολλά να δώσουν στο είδος των γριφοδωματίων. Είμαι σίγουρη πως σε πολλά συρτάρια υπάρχουν ιδέες έτοιμες, δουλεμένες, με σκέψη, φροντίδα και ψυχή — απλώς δεν υλοποιούνται λόγω φόβου. Φόβου ότι «δεν θα παίξει ο κόσμος».
Τα λόγια αυτά είναι δικά μου, από συζητήσεις που κάνω με δημιουργούς… και όντας και η ίδια δημιουργός.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο κόσμος δεν αγκαλιάζει τα παιχνίδια γρίφων όπως παλαιότερα. Οι παλιοί «γριφάκιδες» — αυτοί που έψαχναν καθαρά λογική, ροή, εύρημα, μηχανισμό, narrative puzzle design — έχουν αραιώσει. Δεν φωνάζουν, δεν ακούγονται, και παίζουν πια σπάνια… γιατί δεν έχουν τι να παίξουν.
Σήμερα, όταν κάποιος ακούει escape room, το μεταφράζει αυτομάτως σε εμπειρία τρόμου. Πόσες φορές έχω ακούσει αυτό το:
— «Α, εγώ δεν πάω σε escape room… φοβάμαι.»
Και άντε μετά να εξηγήσεις ότι δεν είναι όλα τρόμου.
Έχει χαθεί το balance.
Τα δωμάτια γίνονται ολοένα και πιο τρομακτικά — και ειλικρινά, έχω αρχίσει να φοβάμαι προς τα πού πάει αυτό.
Φοβάμαι μήπως τελικά το κοινό αρχίσει να μικραίνει, γιατί θα περιοριστούμε σε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο εμπειρίας, για έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο παίκτη.
Και τότε, το αποτέλεσμα ίσως να είναι το αντίθετο από αυτό που θέλουμε. Food for thought.
Αγαπάμε πολύ αυτό το «άθλημα».
Ας μην το αφήσουμε να χαθεί.
