Το Daggerheart, το νέο tabletop RPG από τη Darington Press (την ομάδα πίσω από το γνωστό σε όλους Critical Role) που κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου και έγινε αμέσως sold out. Ακόμα δεν το έχουμε στα χέρια μας (θα συμβεί σύντομα) για να σας γράψουμε αναλυτικό review, ωστόσο ψάξαμε και συλλέξαμε όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για να σας λύσουμε την απορία: Είναι ο νέος αντικαταστάτης του D&D; Spoiler alert: Και ναι και όχι. Αλλά ας τα δούμε από την αρχή.
Το Daggerheart δημιουργήθηκε με στόχο να ενισχύσει την αφήγηση, να δώσει βάρος στις αποφάσεις των παικτών και να προσφέρει έναν πολύ ενδιαφέρων κόσμο. Αν έχεις παίξει D&D και νιώθεις πως κάτι σου λείπει, μπορεί να ήρθε η ώρα να πιάσεις δυο d12 και να δεις πού σε πάει η ιστορία. Συνήθως όχι εκεί που θα ήθελες, αλλά αυτό δεν είναι το ωραίο;
Το Daggerheart είναι από εκείνα τα παιχνίδια που με το που το ακούς, ίσως να σκεφτείς “άλλο ένα indie RPG με ζάρια και υπαρξιακά ζητήματα.” Και δεν έχεις εντελώς άδικο. Αλλά τελικά είναι κάτι πολύ πιο προσγειωμένο, πολύ πιο ανθρώπινο, και – ίσως – πιο ενδιαφέρον από τον πολλοστό κλώνο του D&D με άλλο όνομα και αλλά ίδιο character sheet.
Το βασικό του σύστημα με δύο d12 – ένα για την Ελπίδα (Hope) και ένα για τον Φόβο (Fear) – είναι η απόλυτη απόδειξη ότι οι δημιουργοί σκέφτηκαν κάτι απλό, έξυπνο και ανατριχιαστικά κοντά στην ψυχολογία κάθε παίκτη που έχει πει τη φράση “ρίχνω μεν intimidation, αλλά κατά βάση ψιλοφοβάμαι”. Το ένα ζάρι σου λέει τι θες. Το άλλο τι φοβάσαι. Κάτι σαν ψυχανάλυση με ζάρια.
Αυτό το dual roll σύστημα είναι σαν να παντρεύτηκαν οι μηχανισμοί του Star Wars RPG της Fantasy Flight με τα narrative consequences του Blades in the Dark και βγάλανε κάτι που θέλει και την αφήγηση και το τυράκι. Ακούγεται εντυπωσιακό; Μάλλον είναι. Δεν ρίχνεις μόνο για να δεις αν πέτυχες – ρίχνεις για να δεις πώς το πέτυχες ή τι κόστος είχε η αποτυχία σου. Πέτυχες να ανοίξεις την πόρτα; Ωραία, αλλά έσπασες τα lockpicks σου. Απέτυχες να περάσεις τον φρουρό; Μπορεί, αλλά κατάφερες να προχώρησες χωρίς να σε δει… και τώρα ακούει κάτι πίσω του.
Το Daggerheart έχει αφηγηματικό βάρος, αλλά δεν είναι εντελώς rules-light όσον αφορά στους κανόνες. Έχει μια χαλαρότητα για να σε κρατάει στο παιχνίδι, να σου δίνει ερεθίσματα και να προσφέρει επιλογές. Και ναι, οι παίκτες θέλουν να ρίχνουν Hope και Fear, να πανηγυρίζουν όταν το Hope κερδίζει, και να παγώνουν όταν το Fear επιτρέπει στον GM για να κάνει ότι μπορεί για να σε εκνευρίσει. Αλλά για αυτές τις στιγμές ζούμε!
Ένα ακόμα ωραίο twist είναι το πόσο μπορεί να αλλάξει η αίσθηση του gameplay ανάλογα με το περιβάλλον. Σε corrupted περιοχές π.χ. παίζεις με Hope d10 αντί για d12. Σου δείχνει ξεκάθαρα ότι το setting επηρεάζει τους μηχανισμούς. Το παιχνίδι δεν σου λέει απλά “είσαι σε ένα σκοτεινό μέρος”, σου το κάνει mechanically.
Και τώρα πάμε στις κάρτες. Στο Daggerheart έχεις μόνο 5 domain cards μπροστά σου. Ξέρεις τι κάνεις, πότε, και γιατί. Δεν έχεις 37 abilities σε tabs ή bookmarks. Δεν βραχυκυκλώνεις από τη σκέψη του τι να επιλέξεις, γιατί απλά δεν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε 30 διαφορετικά πράγματα. Αυτό το κάνει ιδανικό για νέους παίκτες – ειδικά για εκείνους που όταν ακούνε “RP” νομίζουν ότι πρέπει να φτιάξουν αρχείο Excel για να μπουν στο campaign.
Η μάχη δεν παίζεται σε grid. Δεν μετράς feet, ούτε ρωτάς “πόσο είναι το movement μου αν κάνω disengage σε difficult terrain;”. Παίζεις με φαντασία και με περιγραφές, και ο DM δεν χρειάζεται να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς.
το Daggerheart δεν έχει έναν προκαθορισμένο κόσμο. Το βιβλίο περιλαμβάνει διάφορα “campaign frames”, δηλαδή σκελετούς εκστρατειών με διαφορετικά θέματα και ύφος, πάνω στα οποία μπορείς να βασιστείς για να φτιάξεις τη δική σου ιστορία και κόσμο.
Αν έχετε εμπειρία με Witcher και Dragon Age, θα νιώσετε οικεία. Έχει και λίγο από αυτά μέσα του. Όχι στα mechanics, περισσότερο στα υπαρξιακά. Στο ότι η μαγεία δεν είναι μόνο ωραία, αλλά και επικίνδυνη. Ότι οι θεοί δεν είναι μόνο καλοί τύποι που κάνουν radiant damage, αλλά και ύπουλοι, με σκοτεινά πλοκάμια και κρυφές αντζέντες. Κι ότι εσύ είσαι κολλημένος κάπου στη μέση με μια κατάρα, πολλές τύψεις και ένα χαλασμένο ξίφος.
Αν έχεις παίξει D&D, ίσως σε πιάσει μια νοσταλγία. Μπορεί να πεις “ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ αγαπώ το tactical combat μου”. Και έχεις δίκιο. Το D&D είναι η επιτομή του tactical. Έχει grid, έχει spell slots, έχει attack actions και bonus actions. Είναι φτιαγμένο για να σε κάνει να νιώσεις ότι παίζεις σκάκι με sorcerers και δράκους. Αν είσαι τύπος που του αρέσουν τα πολύπλοκα spells και η “μαθηματική” στρατηγική τύπου Age of Empires, θα νιώσεις κάπως περιορισμένος στο Daggerheart.
Από την άλλη, αν κοιτάζεις το character sheet σου στο D&D και τα βλέπεις όλα τέλεια αλλά δεν νιώθεις τίποτα άλλο πέρα από αυτό, τότε δοκίμασε το Daggerheart. Εδώ δεν θα κερδίσεις επειδή θυμάσαι ποιος έχει reach. Μπορεί να χάσεις επειδή ρίσκαρες. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη “νίκη” σε ένα παιχνίδι.
Το D&D είναι μανούλα στο storytelling, το ξέρουμε όλοι. Είναι αξεπέραστο. Αλλά πρέπει να το δουλέψεις. Και ως παίκτης και ως DM. Kάποις φορές να αγνοήσεις τα mechanics, να ξεχάσεις τα reactions, και να πας full στο RP και στο acting. Αν το καταφέρεις, τέλεια.
Αλλά στο Daggerheart δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις τόσο πολύ σε αυτό το κομμάτι. Δεν σε ρωτάει αν θες να κάνεις RP ή story-telling. Σου το δίνει στο τραπέζι μόνο του. Δεν σου δίνει την επιλογή να παίξεις μηχανικά και στεγνά. Αν θες να το κάνεις, μάλλον βαριέσαι. Δεν έχει χώρο για μαθηματικές πράξεις, αλλά έχει χώρο για χαρακτήρες.
Το Daggerheart προσφέρει ένα φρέσκο σύστημα για όσους ψάχνουν περισσότερο συναίσθημα, λιγότερη αριθμητική, και ιστορίες που σου μένουν (χωρίς να χρειάζεται να έχεις διδακτορικό στα spell interactions). Ωστόσο, δεν σκοπεύει – και μάλλον ούτε και μπορεί – να αντικαταστήσει το D&D, αλλά προσφέρει μια καινούργια παράλληλη πρόταση για όσους θέλουν κάτι πιο light και λίγο διαφορετικό.
