Για να τα λέμε και ολόκληρα, Oathsworn: Into the Deepwood. Για αυτό το παιχνιδάκι θα μιλήσουμε.
Πήρα ένα σχετικά πλήρες πακετάκι, με το παιχνίδι, και όλους τους αντιπάλους σε μινιατούρες + κάποια έξτρα μεταλλικά πράγματα. 20+ κιλά ήταν το δέμα. Έχω βάψει περισσότερα δόντια σε περισσότερα σχήματα απ’ ό,τι πίστευα ποτέ.
Πολύ πολύ σύντομα πώς δουλεύει: Είναι 21 chapters, που έχουν ένα story και ένα encounter. Το story δουλεύει μέσα από app (και από βιβλίο αν μισείς την τεχνολογία) και μοιάζει με choose your own adventure συνήθως, με κάποια rolls. Το encounter είναι boss battler, με 4 χαρακτήρες σε κλασικά RPG πρότυπα, που έχουν κάρτες με actions, cooldowns, εξοπλισμό κτλ. Αυτά, αν θες παραπάνω δες κανένα βιντεάκι, δείχνει κουλ στο τραπέζι.
Το παιχνίδι το έπαιξα με τον αδερφό μου, δυάδα. Το Oathsworn παίζει πάντα με 4 χαρακτήρες, οπότε αν είστε 2, χειρίζεστε από 2 χαρακτήρες. Πολύ ωραίος τρόπος να μη χρειάζεσαι balancing, και δίνει και τρόπο να παίξεις full ή companion τον κάθε χαρακτήρα, για να είναι πιο απλός. Πάλι λέω κανόνες ε;
Πού βρήκα την αγάπη: Το story στο κάθε κεφάλαιο μου άρεσε πάρα πολύ. Ακολουθεί μια ωραία ιστορία, που ενώ κανένα στοιχείο δεν είναι μοναδικό, είχε ωραία χροιά. Το σύνολό της νομίζω δε με ικανοποίησε πολύ στο κλείσιμο, αλλά η διαδρομή ήταν εξαιρετική. Σενάρια που άνετα θα έπαιζα σε DnD one-shots.
Το gameplay στις ιστορίες είχε εναλλαγές που σε κρατούσαν από το να βαρεθείς. Χωρίς spoilers, μπορεί συνήθως να το έπαιζες λίγο σαν ιππότης/ντετέκτιβ, άλλες φορές ήσουν πιο εξερευνητής κι άλλες πιο στρατηγικός. Θεωρώ πολύ όμορφα δουλεμένο αυτό το κομμάτι, και το ότι υπάρχει επιλογή να το προσπεράσεις είναι έγκλημα. Έχει και voice over το app, σα παγωτίνι τον Αύγουστο κατεβαίνει όλο.
Πού βρήκα την κούραση: Για τους τρομερά παρατηρητικούς, το παιχνίδι έχει και 2ο μέρος, τα encounters. Εκεί που έφερνα τις τεράστιες μινιατούρες, να παίξουμε μπουνιές. Εκεί που αξιοποιείς τα αντικείμενα που αγόρασες και σου δίνουν ικανότητες, εκεί που κάνεις διαφορετικές στρατηγικές για τον κάθε αντίπαλο. Εκεί, κουράστηκα. Πολύ. Οι μάχες κρατούσαν ώρες, και δεν είχαν κυρίως ενδιαφέρον, είχαν κυρίως “ωωωωχ μωρέ, πάλι αυτό, άντε να τα ξανασκοτώνουμε τώρα” και πολλά “ναι αλλά αν πας εκεί, μετά ίσως δε τον σπάσω, και μπορεί να με στείλει πίσω και να μη μπορώ να κάνω άλλη επίθεση” και ουυυυυυυυφ… πάμε λίγο στην άκρη για μια παρένθεση:
Boss Battlers VS Dungeon Crawlers
2 κατηγορίες επιτραπέζιων και πώς εγώ τις καταλαβαίνω:
Σε ένα Boss Battler, έχεις μια σειρά από εργαλεία, τα skills και τα όπλα σου. Αυτό που γίνεται κάθε φορά είναι να σε φέρνουμε σε μια διαφορετική πρόκληση. Τώρα ο αντίπαλος πετάει και αλλάζει τη μάχη, τώρα ο αντίπαλος έχει ένα pattern που πρέπει να τον χτυπάς, τώρα είναι 5 αντίπαλοι κ.τ.λ. Οπότε ο τρόπος που λειτουργείς, αλλάζει κάθε φορά.
Σε ένα Dungeon Crawler, έχεις πάλι κάποια εργαλεία, αλλά αυτά ορίζουν το παιχνίδι σου. Έρχονται αντίπαλοι και λες: εγώ κάνω καλά ranged, θα πάω εδώ. Εσύ κάνεις καλά melee, πήγαινε κοντά. Στο Dungeon Crawler, ο βασικός σκοπός είναι να βελτιστοποιήσεις το πόσο καλά παίζεις τον χαρακτήρα σου. Βελτιώνεσαι κάθε φορά και μαθαίνεις.
Ε, εγώ και ο αδερφός μου αγαπάμε τα Dungeon Crawlers, όχι τα Boss Battlers. Θέλουμε να ξέρουμε τι κάνουμε και να βελτιωνόμαστε στη χρήση του χαρακτήρα στις συνθήκες, όχι στο να αναπτύσσουμε μια νέα τακτική γύρω απ’ τον αντίπαλο κάθε φορά. Μας φαίνεται κουραστικό, και δε μπορούμε να μπούμε in the zone και άνετα κοιτώντας το δωμάτιο να ξέρουμε τι κάνουμε. Στα Boss Battlers η μάχη δεν είναι στα skills του χαρακτήρα – είναι στα skills του boss. Εμάς, δε μας αρέσει.
Πίσω στο Oathsworn. Γιατί το πήραμε λοιπόν; Κυρίως γιατί δεν είχαμε καταλάβει ακόμα ότι δε θα μας αρέσει το Boss Battler είδος. Από την άλλη, δε διάβασες για τα 20 κιλά φιγούρες; Ήταν άψογος αυτός ο χείμαρρος πλαστικού πάνω στο τραπέζι.
Αυτά; αυτά. Quick fire λοιπόν για όποιον διαβάζει μόνο το τέλος (εγώ. Εγώ διαβάζω μόνο το τέλος στα reviews):
➕ Απίθανες μινιατούρες (αν τις πάρεις)
➕ Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία
➕ Συνολικά εξαιρετική παραγωγή με components, app, κουτί κτλ
➕ Τα story segments ήταν εμπειρίες που θα θυμάμαι
➕ 21 κεφάλαια σύνολο
➖ Οι μάχες ήταν χρονοβόρες και πολλές έμοιαζαν μεταξύ τους
➖ Δυστυχώς ο παράγοντας τύχη στις μάχες τις επηρεάζει σε ένα (όχι τρομερό) βαθμό
➖ Όπως και να το δεις, είναι ακριβό παιχνίδι. Με ή χωρίς τα έξτρα
